Танцавальны марафон

Ён некалькi разоy спрабаваy дацягнуцца i да абруса, але лапа застывала напаyдарозе, драпануць матэрыю рыжы пабойваyся, напэyна, за гэта ён неаднойчы атрымоyваy лупцоyку.

– Бач, як просiць, – лагодна прабасiy гаспадар i, падчапiyшы вiдэльцам ладны кавалак мяса, кiнуy пад лаyку.

Ката быццам ветрам здзьмула: праз iмгненне ён знiк за занавескай са здабычай у зубах.

– Ну, дай Божа, заyтра тожа, паслязаyтра i кожны дзень, – на адным дыханнi выпалiy Сiyцоy i, расправiyшы вусы, выпiy.

– А нашыя блюсцiцелi п’юць, хоць i за рулём, – гаспадар храбуснуy агурком i, быццам разважаючы yголас, стрымана дадаy: – Хаця хлопцы добрыя, сваiм бяды не робяць… – ён яшчэ выпiy, падклаy на Хмараву талерку смажанага мяса. – А на трасе парадак трымаюць, ведаюць як…

– Прыкусi язык, плявузгала, не то Папруга яго прышчэмiць!.. – пачуyся з-за занавескi, за якой схаваyся руды кот, голас гаспадынi.

– Гэ-э-ты мо-о-жа, – хутка п’янеючы, рагатнуy Сiyцоy i распрамiy спiну. Здалося, ён стаy вышэйшы на цэлую галаву. – Барысавiча на крывой кабыле не аб’едзеш, хiтрун, якiх пашукаць… І прынцыповы…

Хмара, што называецца, уплятаy за абедзве шчакi салату з запраyленых смятанай памiдораy i гуркоy, слухаy гаспадара i думаy пра тое, як можа чалавек быць адначасова i хiтры, i прынцыповы. Ён вырашыy пакуль што не задаваць пытанняy, дачакацца, калi Сiyцоy стане больш дасцiпным.

– Памятаеш шафёра з дровамi? – падала голас жонка Сiyцова.

– Тых, хто абмiшурыy Папругу, на пальцах пералiчыць, – засмяяyся гаспадар, – але той шафёр – прайдзiсвет з прайдзiсветаy!

У iнтанацыi Сiyцова Хмара yлавiy непрыхаваны недавер да сталiчнага мiлiцыянера. Было вiдавочна, што Сiyцоy хоча расказаць пра гэты выпадак, але што, калi нечым нашкодзiць участковаму?

– Я дрэннага маёру не жадаю, – заiнтрыгаваны размовай мужа i жонкi, зазначыy лейтэнант, – мяне цiкавiць толькi «мой» шафёр…

– Ну, калi так, павесялю сталiчнага госця, – зноy пацягнуyся да бутэлькi Сiyцоy, напоyнiy свою чарку.

– Ты б не налягаy на гарэлiцу, – папярэдзiла нябачная гаспадыня, – нарумзаешся раней часу.

Рука Сiyцова здрыганулася, завiсла над сталом. Ён зiрнуy на гадзiннiк, пачухаy патылiцу i адсунуy чарку, пiць не стаy.