Танцавальны марафон

Хмара хацеy запярэчыць, але нешта стрымала, нечакана яму здалося, што Сiyцоy наyмысна яго заводзiць, спрабуе завязаць спрэчку.

– Давайце пагаворым пра нашага шафёра, – адсунуyся ад стала Хмара. У гэты момант ён пашкадаваy, што паддаyся на yгаворы i сеy за стол. Было вiдавочна, што цяпер Сiyцоy успрымае яго як госця, а не следчага.

– Ваш вадзiцель ненармальны… – з-за занавескi вытыркнулася галава гаспадынi, i Сiyцоy, якi y гэты момант цадзiy чарговую чарку, папярхнуyся, закашляyся, замахаy на кабету рукамi, каб тая замаyчала.

Са стограмовiка выплеснулася гарэлка, серабрыстыя пырскi акацiлi твар жанчыны. – Ах так! – ажно yзвiлася кабета i выкулiлася з-за занавескi, гатовая да больш актыyных дзеянняy. Прысутнасць Хмары стрымала яе, але маyчаць жонка Сiyцова не магла. – Канечне, ненармальны, калi прывёз табе, шасцiдзесяцiгадоваму мужыку, цэлую скрынку прэзерватываy. Не мог чым iншым аддзячыць… Папрузе гэта, можа, яшчэ i трэба, а табе, пляшываму, навошта?..

Сiyцоy ажно збялеy. Кашаль нечакана знiк, быццам перакаyтнуyся некуды yсярэдзiну, у грудзях Сiyцова засiпела, забулькала.

Ён, упёршыся рукамi y стол, павольна yстаy, нiжняя скiвiца дрыжэла, скамянелыя вочы палыхалi гневам. Жонка войкнула i iмгненна знiкла за занавескай, але, напэyна, яе гэта не yратавала б…

«Не хапала, каб ён пры мне жонку пабiy!» – падумаy лейтэнант i таксама yстаy, гатовы yмяшацца. У гэты момант дзверы нечакана расчынiлiся, на парозе yзнiкла каржакаватая постаць мiлiцыянера.

– Чую, мае костачкi мыюць. Цi хоць добрым мылам?

Сiyцова быццам падмянiлi.

Ён iмгненна зноy стаy лiслiва-добранькiм, сутулым, вусы яшчэ больш абвiслi.

– Таварыш маёр! – радасна yскрыкнуy гаспадар, яго хiстанула, рука yхапiла спiнку крэсла. – Заходзьце, заyсёды Вам рады! – Сiyцоy замiтусiyся, падсунуy адно крэсла, другое, быццам мiлiцыянер сядзе адразу на два.

Без сумнення, гэта быy маёр Папруга, i Хмара зразумеy, што чакаy Сiyцоy менавiта яго, а yсё, што папярэднiчала прыходу yчастковага, – не што iншае, як камуфляж.

І застолле, i расповеды гаспадара, i нават звада з жонкай мелi адну мэту – дачакацца Папругу.

Маёр быy невысокi i неймаверна шырокi. У першы момант Хмары нават здалося, што yчастковы аднолькава роyны i yвышыню, i yшырыню. Не тоyсты, як гэта звычайна бывае, а моцны, з тых, пра каго кажуць: не ведае сваёй сiлы. Чорныя недаверлiвыя вочы абмацалi Хмару, i лейтэнант, здалося, фiзiчна адчуy iх дотык – зрабiлася нiяка-вата, быццам ён пераступiy нейкую забароненую мяжу.