Танцавальны марафон

– Пятровiч, у цябе госць? – не адводзячы вачэй, спытаy маёр. Хваляванне выдавала толькi вымучаная yсмешка.

– Следчы з Мiнска, – па-вайсковаму адрапартаваy гаспадар. – Пытаецца пра шафёра, якога y лесе знайшоy, – Сiyцоy разумеy, што хiтры Папруга стаяy у сенцах, чуy, пра што гаварылася y хаце, i цяпер трэба думаць, як выкруцiцца, бо маёр не даруе жончынай балбатнi.

– Маёр Папруга, – прадставiyся yчастковы i працягнуy Хмары руку. – Рады пазнаёмiцца i дапамагчы yсiм, што y нашых сiлах. Мiма iду, бачу сталiчную мiлiцэйскую машыну.

Дай, думаю, зазiрну, раптам патрэба якая, усё ж мой участак. Але калi перашкодзiy…

– Не-не, – Хмара ледзь не крыкнуy ад болю. Суставы ягоных пальцаy шчоyкнулi y магутнай далонi yчастковага. – Я лейтэнант Хмара, па справе Шапавалава.

– А чаму не да мяне? – крыyдлiва развёy рукi Папруга.

Ён сiлiyся здавацца прастачком. Разумеy, што, калi нешта сур’ёзнае закруцiлася вакол Шапавалава, следчага будзе цiкавiць не афiцыйнае разбiрацельства, а тое, што было на самай справе.

– І я раiy так зрабiць, – з падлашчваннем заглядваючы y твар участковага, падтакнуy Сiyцоy i, ставячы чыстую чарку на стол, прапанаваy: – Атабедайце з намi, Генадзь Барысавiч.

Маёр не звярнуy на Сiyцова анiякай увагi, як i не чуy. Ён чакаy, што скажа следчы з Мiнска.

– Мы планавалi сустрэчу з Вамi, – шматзначна адказаy Хмара. – На асобныя пытаннi зможаце адказаць толькi Вы.

«Так i ёсць, – спахмурнеy Папруга, – справа сур’ёзная. „Мы“ – выключае выпадковасць, лейтэнанта паслалi найперш да Сiyцова.

Добра, што yдалося падслухаць. Гэты сталiчны шчаyлiк ведае толькi афiцыйную версiю. Сiyцоy – маладзец, брахаy на мяне добра, але дачакаyся… А баба y яго – дурнiца… І нахалеру мне былi тыя прэзерватывы? Цяпер выкручвайся…»

– Ну, калi так, то дапiвайце, а я пачакаю каля машыны, – Папруга нядобра yсмiхнуyся i крутнуyся да выхаду.

Сiyцоy аслупянеy, ён не чакаy, што yчастковы пакiне яго адзiн на адзiн з лейтэнантам. Бразнулi адны дзверы, другiя, i гаспадар адчайна залямантаваy, па yсiм, спадзеючыся, што Папруга яго пачуе:

– Нiчога я гаварыць не буду, Генадзь Барысавiч усё ведае, так што i гаварыце з iм, – Сiyцоy на нейкую хвiлiнку прымоyк, зiрнуy у акно i, умольна гледзячы на Хмару, прашаптаy: – Вы свае, вы дамовiцеся, а мне тут жыць…

Лейтэнант усё зразумеy.

Ён падхапiyся, падзякаваy за абед i кiнуyся наyздагон за yчастковым, але y сенцах нечакана спынiyся, апошнiя словы Папругi прымусiлi вярнуцца.