Танцавальны марафон

 – Чаму ты прыпёрся да мяне, а не да Белага? Круцiся цяпер…»

– Участковы Барана – адзiн з лепшых супрацоyнiкаy, – здалёк пачаy Кудзiн, – кiнуць цень на чалавека проста, а вось што рабiць, як не пацвердзяцца падазрэннi? Канечне, iнфармацыя заслугоyвае yвагi, але Барана – не мой падначалены. Лепш гаварыць адразу з Белым.

– Мяне зусiм не турбуе, з кiм спiць Барана, – зразумеyшы Кудзiна, рэзкавата зазначыy Мiкулiч. – Я прыйшоy з адным – знайсцi паразуменне i па-сапраyднаму адпрацаваць версiю забойства Казаковай, бо не выключаю, што смерць Шапавалава i ягонай сястры yзаемазвязаны.

– Ну, гэта занадта, – запярэчыy Кудзiн, – няшчасны выпадак даказаны, пацверджаны сведкамi. Хаця… – маёр прымоyк, у вачах блiснуy зларадны агеньчык. – Хоць Вам нiхто не забараняе звярнуцца па iнстанцыi.

13

Маёр Кудзiн напачатку даволi скептычна аднёсся да вiзiту Мiкулiча, але поyнасцю iгнараваць звестку, якая неяк тычылася смерцi Казаковай, не мог. Падпалкоyнiк усё-такi пасеяy сумненнi, прымусiy захвалявацца.

Пасля таго як незадаволены Мiкулiч пайшоy, Кудзiн страцiy спакой, неадчэпна праследавала думка, што падпалкоyнiк ведае больш, чым расказаy.

«А раптам Мiкулiч дакажа, што iснуе yзаемасувязь памiж загадкавай смерцю Шапавалава i ягонай сястрой? Канечне, гэтага факта хопiць, каб аб’яднаць справы, але як буду выглядаць я, калi нехта iншы дакажа, што смерць Казаковай – не няшчасны выпадак, а хiтра спланаваная акцыя? Мiкулiча Бог паслаy, я павiнен застрахавацца ад непрыемнасцей, а яны абавязкова будуць, i не столькi ад Мiкулiча, як ад начальнiка аддзела палкоyнiка Белага».

У думках Кудзiн ужо меy план дзеянняy, але не спяшаyся, памарудзiy, яшчэ i яшчэ yзважыy усе «за» i «супраць». Калi поyнасцю пераканаyся, што робiць правiльна, выклiкаy капiтана Лукiна, следчага, якi дапамагаy пракуратуры y справе Казаковай.

Праз некалькi хвiлiн Лукiн нячутна, без стуку прачынiy дзверы i, усунуyшы y шчылiну галаву, прамармытаy: «Можна?..» Атрымаyшы дазвол, неяк бокам пратэпаy на сярэдзiну пакоя.

Ён быy невысокi i, здавалася, нейкi запаволены y рухах. Незвычайна ясныя блакiтныя вочы насцярожана абмацалi Кудзiна i абыякава знерухомелi, разглядаючы нешта вышэй маёравай галавы. Капiтанава знешнасць, падкрэсленыя раyнадушша i апатыя быццам гаварылi за тое, што ён вымушаны падпарадкоyвацца i выконваць загады. Кудзiн добра ведаy, што гэтая флегматычнасць i знешняя абыякавасць – не што iншае, як маска, якая хавае yчэпiсты розум i неверагодную працаздольнасць.