Танцавальны марафон

Капiтана лiчылi дзiваком, бо менавiта напускная абыякавасць i адчужанасць рабiлi яму дрэнную паслугу. Лукiна часта, раз у год, вылучалi на вышэйшыя пасады, але справа на паyшляху тармазiлася, далей гутаркi з кiраyнiком, ад якога залежала прызначэнне, нiколi не заходзiла. Чалавека, якi yпершыню бачыy капiтана, не пераконвала асабiстая справа Лукiна, не верылася y праyдзiвасць падзяк i прэмiй, узнiкалi сумненнi кшталту «Цягне хтосьцi!» Яму адмаyлялi y кiраyнiчых пасадах нават тыя, хто добра ведаy капiтана. Тут перамагала звычайная жыццёвая логiка: сустракаюць па апратцы… А якое yражанне аб сабе мог скласцi нягеглы, праставаты Лукiн? Ён прахадзiy капiтанам да сарака гадоy i большага не дабiваyся, гэта задавальняла следчага.

З нагоды цi без, Лукiн любiy паyтараць: «Чысцей пагон – чысцей сумленне…»

Атрымаyшы загад прызначыць экспертызу вады, якой Казакова мыла акно, i знайсцi яе хiмiчны састаy на адзеннi i целе нябожчыцы, Лукiн здзiyлена лыпнуy вачыма i, працягваючы свiдраваць нейкую кропку над галавой Кудзiна, раyнадушна заyважыy:

– Няшчасны выпадак даказаны.

Нi y пракурора, нi y нас сумненняy няма. Што…

– А я сумняваюся! – нечакана yзарваyся Кудзiн.

Маёр цанiy Лукiна i заyсёды трымаyся з iм падкрэслена афiцыйна, але сённяшнi выгляд падначаленага i асаблiва тое, што капiтан з паyслова зразумеy, куды хiлiць Кудзiн, выбiлi з каляiны. Маёр не мог спакойна глядзець на запэцканыя сiнiм чарнiлам пальцы, на нязграбную, нейкую несiметрычную паставу з вялiкай галавой i тонкай шыяй.

Лукiн i брывом не павёy, нi адзiн мускул не здрыгануyся на чыста паголеным твары. Ён нязграбна кульнуyся з нагi на нагу i нечакана перамянiyся, ад знешняй абыякавасцi не засталося i следу.

– Бачыy падпалкоyнiка Мiкулiча… – вiрлаватыя вочы свiдравалi Кудзiна. – Ён заходзiy толькi да вас!.. Нешта змянiлася y справе Казаковай, чаго не ведаю я?

«Можа, пераказаць размову? – завагаyся Кудзiн. – У Лукiна хватка мёртвая, як у бульдога, зачэпiцца – дакапаецца».

– Ну?! – нецярплiва выдыхнуy капiтан, ягоныя вочы азартна блiшчэлi.

 – Я з самага пачатку адчуваy, што нешта тут не чыста, бо занадта праyдзiва выглядае няшчасны выпадак.

«Зараз пусцiць слюнi – i чым не бульдог?» – мiжволi падумалася Кудзiну, i ад гэткага параyнання стала лягчэй.

– У справе Казаковай нiчога не змянiлася, – цвёрда адказаy Кудзiн.

Маёр прыняy рашэнне i не будзе спакушаць лёс, не кiнецца з дакладам да Белага, але на yсялякi выпадак зробiць пэyныя захады.