Танцавальны марафон

Ён павiнен мець адказы на Мiкулiчавы пытаннi, бо няма гарантыi, што падпалкоyнiк не задасць iх пры начальнiку yпраyлення. А Лукiн выканае загад, зробiць усё, каб нiхто не yсумнiyся y афiцыйнай версii смерцi Казаковай. Кудзiн, прыжмурыyшы вочы, кiнуy на капiтана хiтраваты позiрк. Ён ведаy, што сказаць Лукiну, каб паставiць яго на месца.

– Падпалкоyнiк Мiкулiч шукае сабе намеснiка – можа, пара i Вам, Алесь Дзмiтрыевiч, начапiць маёрскiя эпалеты? Калi згодны – пахадатайнiчаю…

Лукiн адразу знiякавеy, незадаволена хмыкнуy:

– Я магу iсцi? – i дурнавата залыпаy вачыма, шукаючы на сцяне вартую ягонай увагi кропку.

У той дзень маёр Кудзiн так i не знайшоy участковага Барану, хоць каля гадзiны накручваy дыск тэлефоннага апарата. Нi дома, нi на працы, нi y мацi, тэлефон якой дала жонка yчастковага, маёра не было. Кудзiн з самага пачатку i не думаy нешта yтойваць ад Бараны, ён шукаy маёра, каб пераказаць размову з Мiкулiчам i папярэдзiць пра непрыемнасцi.

«Няхай Барана пакумекае, як прыкрыць свае тылы! – разважаy Кудзiн.

 – Падумаеш, пераспаy з маладзiцай, дык што, цяпер мы яго павiнны звольнiць з працы? Не, даражэнькi Генадзь Сымонавiч, я не буду капаць пад сваiх! Праyду пра цябе кажуць: сабака на сене – нi сабе, нi другiм…»

Кудзiн папярэдзiy дзяжурнага па аддзеле, што неадкладна хоча бачыць цi чуць участковага Барану, i праз паyгадзiны амаль забыyся на ранiшнi вiзiт Мiкулiча. На працягу дня Кудзiн больш не yзгадаy нi Барану, нi Мiкулiча, нi Казакову, але yвечары сiтуацыя нечакана змянiлася.

У шасцiдзесяцi кiламетрах ад Мiнска, каля горада Барысава, у прыдарожным пералеску знайшлi труп маёра Бараны. Гэтая навiна была для Кудзiна як гром сярод яснага неба. Усё, што ранiцай гаварыy Мiкулiч, цяпер бачылася i yспрымалася па-iншаму: ён адчуy небяспеку. Некалькi разоy хапаyся за слухаyку тэлефоннага апарата, але так i не змог вызначыцца, каму тэлефанаваць i што гаварыць.

«Цяпер позна расказваць Беламу праyду пра маёра Барану, – лiхаманкава шукаy выйсця Кудзiн, – Мiкулiч папярэдзiy, каб нi слова начальнiку аддзела.

Значыць, ён нешта недагаварыy… Што, калi Барана i Белы заадно?! Во заварыy кашу, дык заварыy…»

Часу на роздум не было. Кудзiн разумеy, што павiнен сёння знайсцi выйсце, заyтра будзе позна. Адзiнае, што магло yратаваць, – гэта сустрэча з начальнiкам упраyлення горада. Трапiць да генерала Рашэтнiкава было не так проста, але iншага выйсця Кудзiн не бачыy.