Танцавальны марафон

Ён яшчэ доyга шпацыраваy па кабiнеце, прадумваy, што будзе гаварыць, асушыy ледзь не поyны графiн вады i нарэшце з хваляваннем зняy слухаyку.

Разлiк спрацаваy бездакорна. Рашэтнiкаy, даведаyшыся, што Кудзiн валодае канфiдэнцыяльнай iнфармацыяй аб забойстве маёра Бараны, прызначыy неадкладную сустрэчу.

Саракагадовы генерал быy невысокi, плячысты, з русявай кароткай стрыжкай. У строгiм генеральскiм мундзiры Рашэтнiкаy выглядаy маладзей i менавiта праз гэта насiy вусы, якiя на прыхiльным, трошкi стомленым твары тапоршчылiся, як прыклееныя, i вiдавочна былi тут выпадковымi.

– Таварыш генерал, я парушаю статут – пра нашу сустрэчу начальнiк аддзела Белы не ведае, – надломленым голасам прамовiy Кудзiн i выструнiyся, чакаючы, якая паследуе рэакцыя Рашэтнiкава.

– Спадзяюся, што на тое ёсць прычына, – строга зазначыy генерал i, вытрымаyшы невялiкую паyзу, строга дадаy: – Небяспечна лiчыць, што статут напiсаны для кагосьцi.

Пагрозлiвая шматзначнасць, з якой прагучалi словы Рашэтнiкава, не выбiла маёра з каляiны, наадварот, Кудзiн нечакана адчуy злую, помслiвую палёгку.

Нарэшце з’явiyся шанц даказаць, што ён – не зломак i варты значна большага.

– Прычына ёсць, i вельмi важная, – аблiзнуyшы iмгненна сасмяглыя вусны, зрабiy крок уперад Кудзiн.

– Тады сядайце i раскажыце.

Кудзiн толькi прысеy на блiжэйшае крэсла каля доyгага да люстэркавага бляску адпалiраванага стала i iмгненна падскочыy.

– Стоячы зручней…

Наступныя дваццаць хвiлiн маёр пераказваy факты, якiя тычылiся смерцi Казаковай, узгадаy маёра Барану, якi меy стасункi з нябожчыцай, i падвёy выснову, што забойства yчастковага можа мець дачыненне да здарэння з Казаковай, тым больш, што ёсць сур’ёзныя падставы для перагляду афiцыйнай версii.

Ён далажыy Рашэтнiкаву аб падазрэннях пра смерць Казаковай i выказаy здагадку, што гэта – хiтра спланаваная акцыя. З пераканаyчага даклада Кудзiна напрошвалася лагiчная выснова: маёр Барана займаyся сутэнёрствам, i гэта магло быць адной з прычын забойства yчастковага.

Кудзiн хiтрыy. Ён да пэyнага часу нi словам, нi паyсловам не yзгадаy падпалкоyнiка Мiкулiча, версiю якога цяпер цалкам пераказаy генералу. Усё выглядала так, быццам гэта ён, маёр Кудзiн, яшчэ да таго, як знайшлi мёртвага yчастковага, улiчыy маёра y зламысных стасунках з Казаковай. Кудзiн так увайшоy у ролю, што без ваганняy узгадаy следчага Хмару, якога ён быццам бы знайшоy па справе Казаковай. Лейтэнант быy апошнi, хто бачыy жывой нябожчыцу.