Танцавальны марафон

Толькi пасля гэтага y аповедзе Кудзiна выплыy Мiкулiч, а следам – i справа Шапавалава.

Калi Кудзiн змоyк, Рашэтнiкаy нешта засяроджана запiсаy у блакноце i yзняy на маёра шэрыя вочы.

– Вы прапаноyваеце аб’яднаць тры справы y адну?

– Так, – кiyнуy Кудзiн, – загадкавая смерць Казаковай, калi не прама, то yскосна мае дачыненне да забойства маёра Бараны, i наадварот.

– А справа Шапавалава?

– Падпалкоyнiк Мiкулiч перакананы, што калi пацвердзiцца версiя забойства Казаковай, то смерць Шапавалава – не няшчасны выпадак.

Хтосьцi пазбавiyся ад брата з сястрой.

– Магчыма i так, – пагадзiyся генерал i нечакана спытаy: – А чаму не давяраеце свайму начальнiку?

Кудзiн чакаy гэтага пытання, бо менавiта яно прымусiла шукаць сустрэчы з Рашэткiкавым, таму i адказ быy падрыхтаваны яшчэ да таго, як напрасiyся на аудыенцыю.

– Маёр Барана i палкоyнiк Белы – даyнiя блiзкiя сябры, – узрушана выпалiy Кудзiн. – Я не меy права рызыкаваць…

– Маеце факты здрады?

– Пакуль што не, толькi падазрэннi, але…

– Зразумела, – устаy з-за стала генерал.

 – Аб сваiм рашэннi я Вам паведамлю.

14

Першакласны акiянскi лайнер з трошкi таямнiчай i iнтрыгуючай назвай «Меркурый» iмклiва рассякаy воды Атлантычнага акiяна. Разамлелы дыск агнiстага ранiшняга сонца толькi-толькi, як бы неахвотна, выкульваyся на небакрай i залацiстай коyдрай клаyся на марскую, без адзiнай хвалi, люстэркавую роyнядзь.

Галiна Александровiч стаяла каля расчыненага iлюмiнатара i зачаравана назiрала за тым, як прачынаецца дзень, дзень, якi можа стаць галоyным у яе жыццi, узнесцi яе на недасягальную вышыню, а можа i… Пра горшае думаць не хацелася.

«Заyтра y Лас-Пальмасе я скажу табе нешта архiважнае», – звечара паабяцаy Сiдоркiн, i Галiна не спала yсю ноч, шмат перадумала, гадала-перагадвала, хоць жаночая iнтуiцыя i падказвала, пра што павядзе рэй Сцяпан Кузьмiч. Раптоyная паездка на Канарскiя астравы нечакана раскрыла вочы, i яна yпершыню yсур’ёз успрыняла заляцаннi Сцяпана Кузьмiча. Менавiта гэта yстрывожыла, а крыху напалохала тое, што ейны Кузьмiч нечакана аказаyся не проста «старычком», а «багаценькiм старычком».

Галiна i да паездкi ведала, што Сiдоркiн мае капейчыну, усё ж дарыy не проста каменьчыкi, але нават уявiць не магла, што ён – мiльянер, i не драyляны, а доларавы.

У цягнiку Мiнск – Масква Александровiч адразу адчула сябе, яна аказалася адзiнай жанчынай ува yсiм вагоне, астатнiя былi ахоyнiкамi Сiдоркiна. Калi каханак сказаy пра гэта, не паверыла, засмяялася.