Танцавальны марафон

3

Горад Мiнск, парк Чалюскiнцаy, танцавальная зала, клуб «Каму за трыццаць»… Музыка тут паyсюль, яна жыве y гэтым прыземiстым будынку, у вершалiнах стромкiх сосен, бяроз i лапушыстых каштанаy, у чортавым коле i атракцыёне «Халi-галi». Дыхае «Лавандай» танцавальная зала, танчыць паветра, набрынялае пахам чалавечых целаy i серабрыстым пылам. Скрылёк белай тынкоyкi адарваyся ад столi i няспешна плануе, кружыцца y нейкiм сваiм адмысловым танцы. Лёгкая лесвiца на другi паверх выструнiлася насустрач, расставiла рукi-поручнi: вось-вось яны падхопяць кагосьцi з прысутных i закарагодзяць у iмклiвым вальсе.

Танцуюць усе i yсё. Нават вартавыя, чорныя маyклiвыя краты, якiя ахоyваюць гардэроб, прыцэньваючыся, пазiраюць наyкол, у iх уласная песня, свой «метал»…

Не стамiла прысутных двухгадзiнная дыскатэка, чаканнем свецяцца вочы мужчын i прыгажунь-жанчын, пазiрае на гадзiннiк рухавая вядучая… Да канца вечарыны застаецца пятнаццаць хвiлiн, i нарэшце гучыць узнёслае, доyгачаканае: «А цяпер – танцавальны ма-ра-фон…» Пад гучны выбух «Ура!» гасне святло, i праз хвiлiну-другую рознакаля-ровыя пражэктары, iмклiвымi промнямi рассякаючы паветра, свярдзёлкамi yпiваюцца y вялiкi шар пад столлю залы, i ён няyлоyна пачынае круцiцца, набiраць хуткасць.

Сотнi, тысячы рознакаляровых адбiткаy ад маленькiх квадрацiкаy-люстэркаy, якiмi аблеплены шар, iмгненна замiтусiлiся yсiмi колерамi вясёлкi, пабеглi па сценах, столi, людзях… І зала змянiлася, быццам пабольшала, сцены i столь не могуць стрымаць узнёслых пачуццяy, прагi кахання. Лунае танга, «Лаванда», вальс, полька i нарэшце – нясцерпная, пякучая «Цыганачка»… Па-сапраyднаму ажывае стары парк. Дрэвы, будынiны, птушкi, людзi – усё быццам злiваецца y адно, i цяпер толькi музыка валадарыць iмi.

I раптам гэты танцавальны экстаз расколвае iстэрычны жаночы крык… Пасярэдзiне залы замiтусiлiся людзi, там ужо не танцуюць, хтосьцi штурхае натоyп – стварае большы круг. Хвiлiна-другая, i вопытная вядучая, прадчуваючы нядобрае, выключае музыку, спыняе марафон.

Пасярэдзiне танцавальнай пляцоyкi на падлозе, раскiнуyшы рукi, ляжыць чалавек. Цыбатыя ногi y блiскучых лакiраваных чаравiках з вострымi насамi сагнутыя y каленях, i здаецца, мужчына выбраyся y круг, каб пайсцi yпрысядку, ды так i застыy. Вочы yжо нежывыя, на вуснах – сумнавата-горкая yсмешка. Мабыць, апошняе, што чалавек бачыy, – гэта люстэркавы шар пад столлю, якi працягвае шалёна круцiцца.