Танцавальны марафон

Люстэркавыя зайчыкi скачуць у вачах нябожчыка, мiтусяцца на твары, мiльгаюць у яшчэ не астылых кроплях поту.

4

Падпалкоyнiк мiлiцыi Мiкулiч з падкрэсленай цiкавасцю слухаy лейтэнанта Хмару, наваспечанага следчага, якi, хвалюючыся, але даволi yпэyнена, сам сябе прадстаyляy будучаму начальству. Мiкулiч, уважлiва прачытаyшы прадпiсанне, у якiм значылася, што Хмара скончыy Акадэмiю мiлiцыi i для далейшага праходжання службы накiроyваецца y следчы камiтэт Першамайскага РАУС горада Мiнска, прыдзiрлiва агледзеy лейтэнанта.

Доyгi, цыбаты, трошкi сутулы, Хмара выглядаy разгубленым: што нi кажы, а ён трапiy да самога Мiкулiча, пра якога y акадэмii ходзяць легенды, як пра лепшага i незвычайнага следчага рэспублiкi.

Нечакана позiрк падпалкоyнiка зачапiyся за белыя шкарпэткi, якiя настырна лезлi y вочы з-пад караткаватых лейтэнантавых штаноy.

«Калi на прадстаyленне прыйшоy апрануты не па форме – будзе парушаць дысцыплiну!» – з сумам падумаy Мiкулiч i хуценька сеy за стол, схаваy свае ногi, каб лейтэнант не yбачыy, што i y яго шкарпэткi далёка не статутнага колеру.

– Бачу, што страявiк з Вас, Iгнат Уладзiмiравiч, неважнецкi, – не стрымаyся, зрабiy заyвагу Мiкулiч i шматзначна кiyнуy на чаравiкi, – форму адзення парушаеце.

Лейтэнантаy твар пыхнуy чырванню, ён выструнiyся i y чаканнi iншых прыдзiрак апусцiy вочы.

– Але наша з Вамi задача – злачынствы разблытваць ды бандытаy у турму саджаць, – нечакана змянiy гнеy на мiласць Мiкулiч, – а таму дазвольце пацiкавiцца адзнакамi па асноyных дысцыплiнах.

– Я скончыy Акадэмiю мiлiцыi з чырвоным дыпломам, – падкрэслена дзёрзка адказаy Хмара i з выклiкам паглядзеy на падпалкоyнiка. – Па страявой падрыхтоyцы таксама «выдатна»…

Мiкулiч задаволена крактануy. Ён не любiy тых, хто моyчкi праглынаy начальнiцкiя кпiны i беспадстаyныя заyвагi. Мiкулiч i сам па слова y чужую кiшэню не лез i менавiта праз свой доyгi язык больш за yсё i цярпеy. У асабiстай справе падпалкоyнiка было аднолькава запiсаy i аб пакараннях, i аб узнагародах.

Узнагароджвалi пераважна за раскрыццё цяжкiх злачынстваy, а пакараннi iшлi з адной фармулiроyкай: «За парушэнне субардынацыi i дысцыплiны». Мiкулiч да апантанасцi любiy справу, якой займаyся, iншага жыцця для сябе i не yяyляy. Высокi прафесiяналiзм неаднойчы ратаваy ад гневу рознага кшталту начальнiкаy, не было яшчэ выпадку, каб падпалкоyнiк здаy у архiy нераскрытае злачынства.

Мiкулiч выглядаy маладзей за свае сорак пяць гадоy.