Танцавальны марафон

Пра бацькоy павiнен быy гаварыць, што яны загiнулi падчас Вялiкай Айчыннай вайны, а вось бабуля мела кiтайскiя каранi. Яна, пакуль была жывая, i вывучыла yнука кiтайскай мове.

Канечне, з такой легендай малайцаваты i разумны хлопец не мог не зацiкавiць Мэй, асаблiва расказам пра бабулю. Ёй i y галаву не магло прыйсцi, што сарамлiвы, тактоyны хлопец, якi баяyся падняць на яе вочы, а выпадкова дакрануyшыся, прасiy прабачэння – агент КДБ.

Усё адбылося так, як прадказваy палкоyнiк Iваноy. Пасля месяца сустрэч Аляксандраy настолькi yвайшоy у ролю закаханага, што не заyважыy, як апынуyся y ложку з Мэй.

Праз тыдзень любошчаy Мэй, студэнтка палiтэхнiчнага iнстытута, бясследна знiкла, а яшчэ праз месяц студэнт Аляксандраy выпадкова прачытаy у бiблiятэчнай падшыyцы кiтайскiх газет, што адзiн з партыйных кiраyнiкоy Кiтая на чарговым пленуме ЦК падаy у адстаyку. Гэта быy бацька Мэй.

Ланцужок замкнуyся, Аляксандраy зразумеy сваю ролю y лёсе бацькi Мэй. І дзiyна: не адчуy сораму, не пакутаваy, не балела душа.

Наадварот, ён з гонарам прыняy ад палкоyнiка Iванова падзяку i канверт з прэмiяй. З гэтай хвiлiны Аляксандраy быy гатовы выканаць i iншыя заданнi.

Зразумела, што адносiны з Вандай зусiм парушылiся. Пiсем ад яе чамусьцi не было, тэлефонных званкоy таксама. На ягоныя паштоyкi прыходзiy заyсёды адзiн адказ: «Адрасат выбыy, месца знаходжання невядома». І толькi праз сорак гадоy шляхi Ванды i Вiктара Пятровiча зноy перакрыжавалiся.

16

– Аб’явiyся лётчык-верталётчык! – ускрыкнуy Вiктар Трухан, калi пачуy праyду пра бацьку, i, не хаваючы знявагi да нечакана yваскрэслага, доyга, пагардлiва рагатаy.

Ванда Мiкалаеyна цярплiва чакала, калi y сына скончыцца iстэрычны смех, трымалася, не паказвала свайго хвалявання, толькi на жоyтым, хваравiтым твары праступiлi чырвоныя плямы. Яна нiчога не магла сказаць у сваё апраyданне дый не хацела. Схлусiyшы сыну раз, Ванда Мiкалаеyна была вымушана трымацца прыдуманай легенды.

Версiя пра трагiчна загiнуyшага бацьку, лётчыка-выпрабавальнiка, вырашала шмат якiя турботы. Пакуль сын быy малы, ён ганарыyся бацькам-героем, а калi падрос, пытанняy кшталту «Хто мой бацька?» ужо не задаваy.

– Старасць прыйшла, няма каму шклянкi вады падаць? – нiяк не мог супакоiцца Трухан. – Толькi я не падыходжу на ролю брата мiласэрнасцi.

– Гэта табе патрэбна дапамога, – незласлiва yпiкнула сына Ванда Мiкалаеyна.