Танцавальны марафон

 – Будзем гаварыць тут… Калi y цябе, Вiктар Пятровiч, нешта з сэрцам, у мяне ёсць i валакардзiн, i нiтраглiцэрын, але выслухаць мяне ты абавязаны.

– Не-не, – падхапiyся на ногi Аляксандраy. – Гэта я так, ад нечаканасцi… i радасцi…

– Ад радасцi?! – iранiчна перапытала Ванда Мiкалаеyна i холадна, як адрэзала: – Не варушы старое, перасмылела… Балела, смылела, забылася… А вось сын у нас з табой, Вiктар Пятровiч, застаyся, думаю, на ДНК настойваць не будзеш, i без экспертызы вiдаць, чыя копiя… А дзе ж твая кiтаянка? – нечакана для самой сябе спыталася Ванда Мiкалаеyна i адчула, як здрыганулася сэрца.

Яна yбачыла былога каханка i, насуперак усяму, зразумела, што гады не выкраслiлi Аляксандрава з памяцi, больш таго, яшчэ хвiлiна-другая, i яна не зможа супрацьстаяць жаданню дакрануцца да чалавека, якога калiсьцi кахала. У яе yзнiкла амаль непераадольнае жаданне пагладзiць сiвыя, пастрыжаныя пад вожык валасы.

– Мая кiтаянка? – таропка перапытаy Аляксандраy. – Тут нiколi не было кiтайцаy.

Упэyненасць, з якой Вiктар Пятровiч запярэчыy, абурыла Ванду Мiкалаеyну, памяць была супраць гэтай вiдавочнай хлуснi. Душу зноy раздзiрала несправядлiвасць i злосць.

– І дзяцей ад яе няма?

– Няма, бо не ведаю, пра што ты гаворыш, – адказаy Аляксандраy, але не так упэyнена, бо y гэтую хвiлiну здагадаyся, пра каго гаворыць Ванда.

– Што ж, няхай так i будзе… Зрэшты, мы тут па iншай справе.

Нечакана закружылася галава, Ванду Мiкалаеyну хiстанула, яна yхапiлася за спiнку крэсла.

– Табе кепска? Можа, вады?

Вiктар Пятровiч ужо трымаy у руках сiфон з газiроyкай i шклянку. Ванда Мiкалаеyна кiнула yдзячны позiрк на сына i, не зважаючы на гаспадара кватэры, быццам яго тут i не было, пацягнулася да сумачкi, расшпiлiла замочак i выцягнула з бакавога кiшэньчыка бутэлечку з лекамi.

– Мо дзве таблеткi зашмат? – перапытаy заклапочаны Трухан, калi yбачыy у мацiнай далонi дзве жоyтыя кропачкi.

– Самы раз, – кiyнула Ванда Мiкалаеyна i ссiнелымi вуснамi yзяла бязважкiя таблеткi з далонi. Потым выпiла газiроyкi, але на Вiктара Пятровiча так i не паглядзела.

– Можа, выклiкаць хуткую дапамогу? – разгублена прамармытаy Аляксандраy i yхапiy слухаyку тэлефоннага апарата, якi вiсеy на сцяне.

– Не трэба, само пройдзе, – страсянула галавой, быццам скiнула нейкi цяжар Ванда Мiкалаеyна i стомлена заплюшчыла вочы.