Вяртанне з апраметнай

Барадаты з палёгкай уздыхнуy, нецярплiва перакiнуy з рукi y руку рукзак, далонню прыгладзiy белабрысую чупрыну. Дзверы прачынiлiся, i паyнаваты мужчына з капой нячэсаных чорных валасоy, гэткага ж росту, як i барадаты, апрануты y спартыyныя штаны i белую майку, санлiва пазяхнуy i, слепавата прыплюшчыyшы вочы, утаропiyся y няпрошанага госця.

– Вам каго?

– Петэрс, гэта я… – усмiхаючыся, прагаварыy барадаты i зрабiy крок насустрач.

У таго, каго чалавек з рукзаком назваy Петэрсам, санлiвасць як рукой зняло, вочы акруглiлiся y нямым здзiyленнi, нiжняя скiвiца адвiсла.

– Э-э-э, – вылецеy з горла здзiyленага Петэрса гартанны гук, гаспадар кватэры пачаy адступаць усярэдзiну калiдора.

– Ды я гэта, Андрэй Бусел! – ускрыкнуy барадаты i пасунуyся yслед. – Датыкнiся, калi сумняваешся.

– Жы-вы?! – Петэрс на хвiлiну апусцiyся на табурэтку каля невялiчкага шкапчыка з тэлефонам, потым сарваyся, кiнуyся да Бусла, аберуч ухапiy за плечы, павярнуy тварам да святла. – I сапраyды, Андрэй! Жы-вы! – здрыгануyся голас Петэрса.

– Ды я гэта, я, – паспешлiва пагадзiyся Бусел i, каб папярэдзiць астатнiя пытаннi, зачыняючы дзверы, таропка дадаy: – Пахавалi не мяне, а iншага чалавека… Доyгая гiсторыя, паслухаеш – не паверыш.

– Яшчэ не веру, – Петэрс гучна, з нейкай iстэрычнай радасцю засмяяyся, ухапiy Бусла за руку i, быццам малое дзiця, павёy чамусьцi на кухню, але праз хвiлiну падскочыy i сiлком пацягнуy у залу, усадзiy на мяккую канапу.

Петэрс мiтусiyся, не знаходзячы сабе месца, не мог паверыць, што перад iм не хто iншы, як Бусел, ягоны сябра i аднакашнiк па мiлiцэйскай акадэмii.

– Без каньяку цяжка разабрацца, не паверу, што не сплю, – не зводзячы прамянiстага позiрку з Бусла, радасна засмяяyся Петэрс. – Вып’ем за цябе, за вяртанне з таго свету, за yваскрашэнне!.

Бусел падняy паyнютка налiты фужэр, усмiхнуyся.

– Ты так прыгожа ляжаy у труне, увесь у вянках i кветках, пра цябе так добра гаварылi, што я не yтрымаyся, пусцiy слязу. Праyда, твар быy забiнтаваны, казалi, каб не наганяy жаху на маладых супрацоyнiкаy… Прабач за такiя плоскiя жарты, гэта ад радасцi… Дык за yваскрашэнне!

Сябры выпiлi, памаyчалi.

– Яно i праyда, – першы загаварыy госць, – я yваскрэс, толькi не як Бусел.