Вяртанне з апраметнай

Зондакс, прыкiдваючы, з чаго пачаць гаворку, няспешна скiнуy скуранку, капялюш, пяцярнёй прыгладзiy валасы.

– Я y водпуску, вось i падумаy, што раптам патрэбна якая дапамога, – сядаючы на прапанаванае месца, заклапочана сказаy ён.

– У нас таксама многа жадаючых трапiць у групу Астроyскага, але маёр абмежаваyся асобнымi даручэннямi…

– Пэyна, па нейкай прычыне?

У адказ Сушынскi толькi няyпэyнена перасмыкнуy плячыма.

Зондакс, каб не выклiкаць падазрэнняy залiшняй цiкаyнасцю, паспрабаваy перамянiць тэму гаворкi:

– Як хутка вернецца Сарока? – ён адсунуy yбок невялiкую купку газет, што высiлася на стале, i ледзь не yскрыкнуy ад радасцi: пад вялiкiм тоyстым шклом ляжаy такi ж фотаздымак, якi Фiлiн перадаy Буслу.

– Маёр з’явiцца не раней, як праз тыдзень, – адказаy лейтэнант i выключыy кiпяцiльнiк.

– Тут фотаздымак, вiдаць, адзiн з апошнiх. Мо i для мяне знойдзецца экземпляр?

Сушынскi адказаy не адразу. Ён устаy, падышоy да стала, за якiм сядзеy Зондакс, прыyзняy шкло, дастаy фотаздымак i, углядаючыся y твары калег, сярод якiх быy i капiтан Бусел, цяжка yздыхнуy:

– Сапраyды, гэта адзiн з апошнiх, трэба было б перазняць.

– У Вас такога не было? – надаючы голасу i свайму выгляду як мага больш абыякавасцi, спытаy Зондакс i сцiшыyся, чакаючы, што скажа лейтэнант.

Камiсар iнтуiтыyна адчуy, што зараз нiтачка можа пацягнуцца.

– Быy i y мяне, – горка yсмiхнуyся Сушынскi, – толькi прапаy.

– Справа звычайная, хтосьцi з Андрэевых сяброy «пазычыy».

– Ён знiк яшчэ да таго, як з Андрэем Фёдаравiчам здарылася бяда, – лейтэнант звыклым рухам змахнуy з iлба непаслухмяныя валасы, вярнуyся да свайго стала.

Зондакса y гэтую хвiлiну цiкавiy толькi фотаздымак, i ён настойлiва перапынiy лейтэнанта:

– Адкуль такая yпэyненасць? Трэба пашукаць у стале, у сейфе.

Сушынскi адразу yлавiy перамену y голасе i yважлiва, спадзеючыся разгадаць прычыну нервознасцi, паглядзеy на Зондакса.

– У мяне быy такi выпадак. Памятаю, пiсьмо ад будучай жонкi атрымаy, прачытаy – i y шуфлядку. А потым з iншымi матэрыяламi выпадкова падшыy у крымiнальную справу… Во рагатаy пракурор, калi прачытаy пакаянную злодзея, а следам жончыны прызнаннi.

– Бывае, – думаючы пра сваё, вымушана yсмiхнуyся Сушынскi, – толькi не y маiм выпадку.