Мерэйна Патэстас

Я сама ледзь перасоyваюся yжо. Але грошы, разумееш, грошы, – тут на вачах Веры Максiмаyны з'явiлiся слёзы. – А ты ж нам дапамагаy, я памятаю. Можа быць ты i цяпер дапаможаш. Трэба вельмi шмат – тысячу даляраy. Потым як-небудзь аддам табе, што-небудзь прыдумаю.

Я быy надзвычайна здзiyлены.

– Але я ж просты археолаг, Вера Максiмаyна! Вы ж бачыце, якi вэрхал у краiне робiцца. Можа хутка археолагам наогул плацiць перастануць – няма будзе з чаго! Я б з радасцю дапамог, але няма y мяне такiх грошай.

– Я разумею, Геначка, я yсё разумею.

Дзякуй, што прыехаy. Прабач мяне, дурнiцу старую, за такiя просьбы. Адны мы, Гена, зусiм адны.

Калi я выйшаy ад суседкi, на душы быy такi цяжар, як быццам я здрадзiy самаму лепшаму сябру. Я разумеy, што нi y чым не вiнаваты, але yсё роyна было вельмi сумна.

Калi я вярнуyся, праца яшчэ кiпела.

– Вось i прагульшчык з'явiyся, – заyважыy Юрась, а астатняя каманда засмяялася.

Я моyчкi палез у шурф i пачаy капаць максiмальна хутка, каб адагнаць усе змрочныя думкi.

Не прайшло i пяцi хвiлiн, як сёе-тое знайшлося. Аднаго погляду на прадмет было дастаткова, каб зразумець – я сарваy джэкпот беларускай археалогii. Калегаy побач не было. Нiхто не бачыy маю знаходку. І y гэты момант майго прафесiйнага трыумфу, мне y галаву раптам прыйшла дзiyная думка. Рука, як быццам незалежна ад маёй волi, сцiснула y кулаку каштоyную рэч.

Пасля адбою я засеy у палатцы з лiхтаром i пачаy вывучаць свой «Святы Грааль». Гэта быy залаты медальён, з выдатна выкананай выявай жанчыны, на плячы якой сядзеy кот.

Пад жаночай фiгурай змяшчаyся надпiс «MEREINA», зроблены гатычнымi лiтарамi. Вiдавочна – мне yдалося знайсцi адзiную пакуль выяву балтыйскай багiнi палявання i лясоy, пра культ якой было вядома вельмi мала.

Не ведаю, як атрымалася заснуць. У сне я бачыy чырвонае неба, такое неверагодна прыгожае, што хацелася крычаць ад захаплення. І на фоне гэтага неба рэзка з'явiлася постаць маладой дзяyчыны. Яна наблiзiлася да мяне. На плячы незнаёмкi сядзеy вялiзны чорны кот.

У дзяyчыны былi вялiкiя вочы i доyгiя валасы.

– Ты yсё добра прыдумаy, Генадзь, – сказала дзяyчына. – Дзейнiчай i пакiнь сумневы. Усё будзе добра, i yсё атрымаецца як трэба.

Тут я прачнуyся.

«Гэта ж тая самая багiня з медальёна – Мерэйна». Вось гэта было дзiyным, насамрэч.

З ранiцы нашы курганы завалакло густым туманам. Але днём з'явiлася яркае сонца, i мы пачалi бадзёра капаць, адчуваючы прыемны пах сырой зямлi.