Мерэйна Патэстас

«Ах, вось хто!»

Я даyно ведаy сваю суседку з шэсцьдзесят першай кватэры, але кантакты нашы былi дастаткова рэдкiмi, хоць i не пазбаyленымi цеплынi. Вера Максiмаyна нашмат старэйшыя за мяне. Жанчыне было yжо далёка за восемдзесят. Яе сын Вiталь – алкаголiк са стажам. Ён таксама даyно не хлопчык, яму, мабыць, ужо за шэсцьдзесят. Гэты нягоднiк нiколi не працаваy. Пакуль Вiталька быy малады i даволi прыгожы, ён з задавальненнем жыy за кошт жанчын. І, вядома, ён заyсёды пiy, як у бочку лiy. Але гады алкагольнага марафону зрабiлi сваю справу.

Вiталька захварэy i зараз амаль не мог хадзiць. Яго старая мацi таксама перасоyвалася цяжка. Жудасная, але, на жаль, нярэдкая гiсторыя. Некалькi разоy я нават схадзiy у краму, па прадукты для Веры Максiмаyны, i дапамог вынесцi насiлкi з Вiталькай, калi за iм, падчас моцнага прыступу, прыехала хуткая.

– Гена, дарагi, тут Вiтальке зусiм дрэнна. А мы ж адны з iм, больш i няма y нас нiкога. Прасiць нязручна цябе, Геначка, але трэба. Зайдзi да нас, калi ласка.

Трэба пагаварыць. Зайдзi, дарагi. Адны мы, разумееш, адны зусiм.

Я жадаy растлумачыць суседцы, што зараз працую i не магу кiнуць экспедыцыю. Я б сказаy ёй, што яна, па сутнасцi, чужая для мяне жанчына i я не магу вырашаць iх з сынам праблемы. Не я ж быy у гэтых праблемах вiнаваты. Мне вельмi хацелася гэта сказаць.

– Добра, Вера Максiмаyна, я хутка прыеду, не хвалюйцеся, – прамовiy я, упэyненым голасам.

Паклаyшы трубку, я цэлую хвiлiну мучыyся ад жадання зноyку патэлефанаваць суседцы i заявiць, што я не прыеду.

Але замест гэтага я пайшоy развiтвацца з калегамi.

– Гэта навошта ты з'яжджаеш, здурнеy цi што? Што гэта за суседка i чаму ты павiнен ёй дапамагаць, не разумею? – пытаyся здзiyленым голасам Юрась.

Эх, тут ён у чымсьцi мае рацыю. Я панура пайшоy да сваёй машыны i, паабяцаyшы таварышам вярнуцца яшчэ да вечара, скокнуy у салон. На шчасце, ехаць трэба не так ужо i далёка. Я хутка праляцеy мiма старых драyляных хатак, раскiданых па хутарах, i дробных рачулак, якiх так шмат у нашых краях.

Праз гадзiну я стаяy у кватэры сваёй суседкi.

– Геначка! Ты не ведаеш, як я цешуся.

– Добра, Вера Максiмаyна. Кажыце, што y вас такое здарылася. Прабачце, але я спяшаюся, – мой голас гучаy, можа быць, трохi суха, але мяне можна было зразумець.

– Так, Геначка, я скажу зараз. Бачыш, вось… Нам проста зусiм няма да каго звярнуцца. Ты ж ведаеш, што Вiталька не ходзiць. І яму патрэбны iнвалiдны вазок, пажадана добры, з маторам.