Мерэйна Патэстас

Часам Юрка дазваляy сабе мець зносiны з чорнымi капальнiкамi, а яшчэ быy схiльны прыхаваць нешта з лiку самых значных знаходак. Каламутны хлапчук! Але гэта жыццё. Трэба yмець нармальна камунiкаваць з усiмi.

– Зганяю y вёску. Можа y мясцовых самагонкi дастану. Пагрэемся! – сказаy Юрась, ды весела падмiргнуy.

– Ну давай, зганяй.

«Усё роyна пiць не буду!» – падумаy я.

– Ну yсё, пабег.

– Давай, Юрась, давай.

«А можа быць i варта было б выпiць цукроyкi. Ну, паглядзiм, што там Юрка прыцягне.»

Але Юрась вярнуyся толькi пад ранiцу.

Вiдаць, знайшоy сабе прытулак у вёсцы. Можа пiy палову ночы з мясцовымi мужыкамi, а можа i яшчэ неяк уладкаваyся. Быy ён бадзёры i быццам бы цвярозы, але дыхаy перагарам.

– Пайшлi капаць, ёлупень, – кiсла yсмiхнуyшыся, сказаy я.

Ранiца нарадзiлася сонечнай i халаднаватай. У полi я запрыкмецiy шустрага труса, якi скакаy кудысьцi, па сваiх справах. Калi я бачу такога шэрага yцекача, у душы прачынаецца старажытны паляyнiчы iнстынкт i мне хочацца бегчы за iм.

«Напэyна, сёння yжо не будзе дажджу».

У лесе мы назбiралi трохi позьнiх грыбоy. Нюхаць iх было неверагодна прыемна. А ад думак аб смажаных на вогнiшчы польскiх грыбах, у роце пацяклi слiнкi.

Час пралятаy хутка. Праца археолага даволi аднастайная. Трэба капаць i прасейваць зямлю, а потым зноy капаць i прасейваць. Але якое шчасце цябе чакае, калi ты нарэшце заyважыш нешта, хоць бы трохi цiкавае! Таямнiца! Вось яна, у тваiх руках! Ты забiраеш у мiнулага яго сакрэты i аддаеш iх будучынi. Мы – вечна стомленыя i выпацканыя зямлёй працавiкi, сваiмi рыдлёyкамi дастаем на свет найкаштоyнейшыя артэфакты! Хоць, усякая праца y нашым цэху важная! Гiсторыкi ж таксама капаюць архiвы, амаль як мы зараз капаем курганы.

Пакуль у галаве варушылiся фiласоyскiя думкi, рукi хутка перакiдвалi зямлю. Грунт, канешне, цвёрды. Але нiчога страшнага! Трохi больш намаганняy i яшчэ некалькi лiшнiх мазалёy i мы паспеем да вечара разабрацца з гэтым аб'ектам.

Раптам у мяне зазванiy тэлефон. Я выпрастаyся, аддыхаyся i выкiнуy наверх запэцканую рыдлёyку.

Затым я хутка выскачыy з шурфа i намацаy у кiнутай непадалёк куртцы свой мабiльнiк.

– Так, алё, – мой голас яшчэ быy перарывiстым ад працы.

– Генадзь?

– Так-так, гэта я. Гаварыце, слухаю вас!

– Геначка… – жаночы голас перапынiyся хлiпаннем, хтосьцi плакаy у трубцы, i я не разумеy хто.

– Што такое? Што здарылася? – спытаy я, адчуваючы збянтэжанасць.– Хто гэта?

– Геначка, гэта Вера Максiмаyна, твая суседка.