Трыкутнiк караля

Але калi яе праехаць на старэнькiм «карчы», яна можа стаць доyгай i маляyнiчай. Уладзiмiр i яго зялёны аyтамабiльчык былi yжо y Шчучынскiм раёне, дзе дарогу абступаюць з двух бакоy старыя, калматыя, iглiчныя дрэвы.

Больш за месяц таму Уладзiмiру y iнтэрнэце напiсала дзяyчына i, распавёyшы, што яго парэкамендаваy, як добрага гiсторыка, прафесар Мiхаiлас Лiтвакас, прапанавала супрацоyнiцтва. Жыць меркавалася y Гродне, наведаць якое Уладзiмiр заyсёды быy не супраць, тым больш, што паказаныя яму анлайн здымкi знойдзеных артэфактаy былi для яго сапраyды ашаламляльнымi.

Аказалася, што яны yжо знаёмы завочна з гэтай дзяyчынай, бо знаходзяцца y адной групе y сацыяльнай сетцы. Акрамя таго, у даследаваннi павiнен быy удзельнiчаць i iншы па чутках знаёмы Уладзiмiру гiсторык з Гродна.

«Гэта будзе выдатна…» – думаy Уладзiмiр, уцiхамiрвая малапакорны аyтамабiльчык на павароце.

Выйшаyшы на прамую ён трохi расслабiyся i нават падумваy уключыць магнiтолу, такую ж старую, як i сама машына. Гэта быy рарытэт, якi працуе на касетах.

Iх Уладзiмiр спецыяльна вышукваy, дзе толькi мог. Ён быy настроены пазiтыyна i, пасвiстваючы, падкiнуy пальцамi вымпел хакейнага клуба з Маладзечна, якi боyтаyся на люстэрку задняга вiду…

Драм!!! Цяжкi yдар у бок аyтамабiля скалануy легкавiк. Ззаду нешта пакацiлася, а Уладзiмiра матнула y бок. Рэзка нацiснуyшы на тармазы, ён даволi хутка спынiy машыну i выбег з яе. На дарозе цямнела нешта. Нешта якое нагадвала вялiкага звера.

«Мядзведзь» – чамусьцi пранеслася y галаве Уладзiмiра.

Наблiзiyшыся, ён адразу ж адчуy сябе дурням з-за гэтай здагадкi. Ляжачы на дарозе звер быy, вядома, значна меншы за мядзведзя, але yсё ж, на вока, важыy не менш за сто кiлаграм. Вялiкiх памераy кабан ляжаy на дарозе i не падаваy нiякiх прыкмет жыцця. Вочы жывёлiны былi зачыненыя. Уладзiмiр застыy на месцы, пiльна гледзячы на звера i не ведаючы, што рабiць. Нечакана яго yвагу адцягнуy далёкi гук выбуху за лесам. Вiдаць, гэты гук зыходзiy з прыхаванай там вёсачкi. Апусцiyшы галаву i зноy пiльна паглядзеyшы на ляснога госця, Уладзiмiр працягнуy да яго руку… У тую ж секунду кабан расплюшчыy вочы, зароy, i рэзка матнуy iкластай галавой, пры гэтым ледзь не yдарыyшы чалавека y калена.

Адскочыyшы ад нечаканасцi далёка y бок, Уладзiмiр пачуy лiхаманкавы стук уласнага сэрца. Вяпрук мiж тым узняyся i пабрыy у лес.

Падышоyшы да машыны Уладзiмiр, да свайго здзiyлення, не знайшоy драпiны цi yвагнутасцi на крыле аyто. Гэта палепшыла яго настрой.