Трыкутнiк караля

Вярнуцца y салон, завесцi матор, уключыць музыку: усё гэта стала справай адной хвiлiны. І вось ужо зялёны аyтамабiльчык зноy на шляху.

«У старажытнасцi варажбiты выкарыстоyвалi жывёл для прадказанняy, цiкава, што б на iх варажбiтскi погляд азначаy бы yдар дзiком у стары корч» – думаy Уладзiмiр.

Ад гэтых думак ён развесялiyся яшчэ больш i y выдатным настроi заехаy на вулiцы Гродна.

Шэрая смуга туману пакрывала старадаyнi горад. Зiма, пазбаyленая пакладаy снегу i моцнага холаду, панавала y iм. Адны людзi былi апранутыя y зiмовыя курткi, iншыя – ледзь не y летнiя yборы.

Тратуары здавалiся намаляванымi цёмнымi фарбамi па грубым палатне, а яшчэ далей, праз туман, праступалi абрысы храмаy, якiя здавалiся нейкiмi прывiднымi замкамi y змрочных далiнах.

Хлопец i дзяyчына стаялi y скверы Фары Вiтаyта. У тры гадзiны дня, яны yбачылi, як з боку вулiцы Замкавай у сквер увайшоy цёмнавалосы чалавек з невялiкай барадой, апрануты y армейскага пакрою палiто. Ён прыпаркаваyся непадалёк i цяпер iшоy паспешлiвым крокам да помнiка, ля якога павольна хадзiла маладая пара.

Падышоyшы да iх, чалавек сарамлiва yсмiхнуyся i, працягнуyшы кожнаму руку, два разы сказаy:

– Уладзiмiр. Рады пазнаёмiцца.

– Вiка, – адказала дзяyчына, – вельмi прыемна.

– Мечыслаy, – сказаy яе таварыш.

Знаёмства y рэальным свеце людзей ведаючых адно аднаго толькi праз iнэт – можа быць вельмi цiкавым, як i пачатак iнэтавай перапiскi людзей, якiя ведалi адно аднаго толькi y жыццi.

Праз трыццаць хвiлiн усе трое сядзелi з ноyтбукам у адным з гарадскiх кафэ.

Адарваyшыся ад кавы, Уладзiмiр сказаy:

– Пакуль я ехаy да вас мяне ледзь не пратаранiy дзiк. Гэта быy самы yражальны кантакт з прыродай у маiм жыццi.

Вiка i Мечык адначасова змянiлi выраз твараy.

– А y мяне… – выпалiлi яны адначасова.

Мечык усмiхнуyся i памаyчаy, даючы зразумець Вiцы, што яна можа працягваць.

– А y мяне, – працягнула Вiка, – таксама быy, так бы мовiць, кантакт пакуль я сюды iшла. Матылёк, i, па-мойму, гэта рэдкi матылёк – вачнiца.

Велiзарны проста! І ён ж начны, але прыляцеy днём i кружыyся ля майго твару вельмi доyга. І падумайце, матылёк зiмой! Падаy лёгкi сняжок, калi ён зляцеy да мяне.

Апошнiя словы дзяyчына сказала трохi саромячыся сваiх вялiкiх ведаy аб матылях.

– У мяне была кнiжка, ну… аб матылях, – патлумачыла яна, збянтэжыyшыся яшчэ больш.

Мечыслаy усмiхнуyся i бразнуy лыжкай аб кубак з капучына. Яму таксама было што расказаць, i ён адсунуy сваю каву трошкi далей.