Трыкутнiк караля

– Я iшоy сюды… – пачаy Мечык, – i y гэты момант яго yвагу прыцягнуy чалавек, якi сядзеy за барнай стойкай, непадалёк ад iх столiка. У яго была настолькi невыразная знешнасць, што Мечыслаy, хоць i мастак, не змог бы намаляваць партрэт незнаёмца нават з натуры. Гэты чалавек пiльна назiраy за iх кампанiяй, але тут жа yткнуyся y свой келiх з вiном, калi гiсторык затрымаy на iм позiрк.

– Ну дык вось, я iшоy сюды, – працягнуy малады чалавек, выкiнуyшы невыразнага наведвальнiка бара з галавы, – мiма бернардынскага касцёла.

І тут да мяне зляцеy сокал, што жыве там, за статуяй святой Алены.

Вiка закiвала галавой у знак таго, што таксама ведае аб пражываннi сокала y самым цэнтры горада.

– Там парачка сакалоy, у iх нават ёсць iмёны, – дадаy гiсторык.

– Але самае дзiyнае, што ён проста пераследваy мяне гэты сокал. Вось гэтая драпежная птушка проста такi ледзь не кiдалася мне пад ногi. Ён быy такi… ну… незвычайны. Мiнакi на гэта глядзелi як на цуд нейкi. І не ведаю, хiба яны не ляцяць на зiмоyку?

«Як бачна, не мяне аднаго пераследвала жывёла.

Можа быць я i нездарма yспомнiy пра старажытных прадказальнiкаy…» – пранеслася y галаве Уладзiмiра, i ён сербануy яшчэ кавы.

Троiца маyчала, абдумваючы тое, што з iмi здарылася. Мiнчук вырашыy перайсцi да мэты свайго вiзiту, ды сказаy:

– І што ж у вас за археалогiя цiкавая, раскажыце, калi ласка.

Вiка парнула да госця ноyтбук, на экране якога былi здымкi знаходак Мечыслава.

– Фоткi артэфактаy я yжо i так бачыy, – сказаy малады чалавек.

 – Спадзяюся, я змагу yбачыць гэтыя чароyнасцi i на yласныя вочы?

– Канешне, – прамовiy Мечыслаy, жуючы круасан.

– Я так разумею, – сказаy Уладзiмiр, – што галоyная наша задача расшыфраваць гэты рукапiс з бутэлькi, то бок пасланне скрозь стагоддзi ад Панятоyскага.

Маладыя гарадзенцы кiyнулi.

– Пакажыце яго, – дадаy мiнчанiн.

Вiка шчоyкнула па клавiятуры ноyтбука i перад гiсторыкам паyстал фотаздымак пергамента з надпiсам. Уладзiмiр ведаy яго на памяць. З таго часу, як гiсторык атрымаy паведамленнем на сваю старонку y сацыяльнай сетцы гэты тэкст, ён столькi разоy яго чытаy, што мог бы распавесцi нават прачнуyшыся ад удару грома, але фота пергамента бачыy упершыню.

І гэта карцiнка зрабiла на яго вялiкае yражанне. Прабягаючы тэкст вачамi, ён чытаy у думках:

«Рыцар Salsinatus iмёны свае y трыкутнiк склаy. Пастаy абраных па iмёнах на месцы iх у дзень прыходу рыцара y свет зорная карта яго сонцам на сонца пакажа y iмёнаy трыкутнiк.