Трыкутнiк караля

Адказ у iмёнах абраных складзеных разам атрымаеш ты. На Шуканым знойдзеш яго y дзень прызначаны».

– Пергамент проста магiчны, – сказаy Уладзiмiр услых.

– Імёны свае y трыкутнiк склаy… – прамармытаy Мечыслаy.

– Як можна скласцi iмёны y трыкутнiк? – спытаy Уладзiмiр.

– І дзе можа быць гэты трыкутнiк? – дадала Вiка.

– Гаворка пра трыкутнiк, вiдавочна, нездарма, – сказаy Уладзiмiр, – гэта адзiн з сымбаляy розэнкрэйцараy…

– А мы ведаем ужо, што на капсуле сiмвал розэнкрэйцараy i што кароль Панятоyскi быy масонам, – сказала Вiка.

– І акрамя таго цiкавiyся i розэнкрэйцарамi, – дапоyнiy Уладзiмiр.

– Можа быць, гаворка пра нейкую… мапу, – выказала здагадку Вiка. – Дзе можа быць намаляваны трохкутнiк? Гэта павiнна быць нешта накшталт карты, карты на якой ёсць iмёны.

– Тут гаворка пра iмёны Панятоyскага, раз гэта ён рыцар Salsinatus, – прамовiy Уладзiмiр.

Ён пачухаy патылiцу, зрабiy глыток кавы i працягнуy:

– Але што гэта за iмёны?

– Станiслаy i Аyгуст? – зноy выказала здагадку Вiка.

– Цi гэта нейкiя iншыя iмёны. Якiя яшчэ былi iмёны y Панятоyскага? – спытаy Уладзiмiр.

– Salsinatus, – ягонае таемнае iмя, – сказала Вiка.

– У яго манаграме «S A R» апошняя лiтара R, – дадаy Уладзiмiр.

– Гэта Rex. На лацiнскай значыць кароль, – сказаy Мечыслаy.

– Так-так, менавiта, – пацвердзiy Уладзiмiр. – Iмёнаy у караля, выходзiць, даволi шмат i гэта толькi тыя, што вядомыя нам, але дзе тая карта, цi нешта накшталт яе, на якой можна скласцi ягоныя iмёны разам? Ну i, мабыць, гаворка аб трох яго iмёнах.

– Так, бо y трыкутнiка тры бакi i тры кута, можа быць пэтрэбныя роyна тры iменi, – сказаy Мечыслаy.

– Але як выбраць тры з усiх тых ягоных iмёнаy, якiя нам вядомыя? – спытала Вiка.

Мечыслаy пагрузiyся y роздумы. Кожны раз, калi ён чытаy тэкст з пергамента, яго не пакiдала думка, што ён бачыy дзесьцi, у нейкiх гродзенскiх гiсторыкаy, нешта пра трыкутнiк неяк звязаны з каралём Панятоyскiм.

Ён з усёй сiлы зажмурыyся i рэзка раскрыyшы вочы, паглядзеy на Вiку. На шыi y яе вiсела срэбнае yпрыгожванне трохкутнай формы, з трыма чырвонымi каменьчыкамi па краях. Рашэнне прыйшло да яго y адну секунду, кавалачкi мазаiкi, якiя ён нiяк не мог падабраць з цёмных закуткоy памяцi, склалiся y адно цэлае.

– Так, я зразумеy! – не вельмi гучна yсклiкнуy малады чалавек, прымусiyшы афiцыянтку, якая праходзiла мiма, кiнуць падазроны позiрк на яго твар.