Трыкутнiк караля

Госць з павагай схiлiy галаву i адказаy:

– Так, Ваша Вялiкасць, вы маеце рацыю.

– Значыць вы як Радзiвiлы. У iх было прызначана iмя Мiкалай для старэйшых сыноy, не ведаю, праyда, цi выконваецца зараз гэты звычай. Але вы, ясная справа, не Радзiвiлы. Эх, мне зараз успомнiyся вясёлы Караль Станiслаy Пане Каханку. Дзiвак жа, вось дзiвак, – i кароль гучна засмяяyся.

Нейкi час Панятоyскi яшчэ пасмейваyся сабе пад нос, але затым, не гледзячы на свайго госця, выняy аднекуль тры залатыя фiгуркi на тоyстым ланцужку i, падняyшы вочы на Панурыша, працягнуy каралi яму.

Якаy узяy рэч, якую працягваy кароль, паднёс яе да твару i пiльна паглядзеy на тое, што было y ягоных руках. Перад iм вiселi залаты матылёк – абсыпаны дробнымi дыяментамi, залаты кабан – пакрыты смарагдамi i залатая драпежная птушка – падобная да сокала, упрыгожаная рубiнамi. Залаты ланцужок быy масiyны, з велiзарнай зашпiлькай, выкананай у выглядзе крыжа з ружай, пялёсткi якой былi сярэбранымi. Вiдавочна было, што гэта yпрыгожванне вартае незлiчоных грошай.

– Усё правiльна? – спытаy Панятоyскi.

– Так, усё менавiта так як павiнна быць, – адказаy Панурыш.

Прабiy гадзiннiк. Кожны yдар глуха адлятаy ад столi да падлогi i, у змрочнай зале, гэтыя гукi здавалiся па-сапраyднаму злавеснымi. Кароль здрыгануyся пры апошнiм удары i, матнуyшы галавой, сказаy:

– Значыць, я буду жыць у Пецярбургу.

– У Мармуровым палацы, Ваша Вялiкасць.

Скрыжаваyшы рукi на грудзях i пакiваyшы галавой, Панятоyскi yсмiхнуyся.

– Добра быць усёведаючым, Якаy? Аб вашым дары мараць многiя. Але я змагу загладзiць свой грэх? Як i вы?

– Не так ужо i добра, Ваша Вялiкасць, але я не скарджуся. Грэх не ваш, а мой.

Кароль устаy, i Панурыш адразу ж падняyся yслед за iм.

Панятоyскi падышоy да акна. У далi цямнеy Нёман. На супрацьлеглым беразе гарэлi агеньчыкi y драyляных хатках, над стрэхамi якiх вiyся ледзь бачны дымок. Панурыш стаяy за спiной караля. У цьмяным святле нешматлiкiх свечак выгляд у госця быy таямнiчы ды змрочны.

– Ну што ж… – сказаy кароль.

Панятоyскi вярнуyся да свайго крэсла, побач з якiм стаяла невялiкая скрыначка, уся пакрытая вытанчанымi завiткамi. Адкрыyшы яе, кароль дастаy сярэбраную капсулу са сваёй манаграмай i запытальна паглядзеy на Панурыша.

– Гэта тое, што трэба, Ваша Вялiкасць, – сказаy той.

Каралеyскi госць зiрнуy на свой пярсцёнак, на якiм быy выкладзены yпрыгожаны дробнымi смарагдамi трыкутнiк. Кароль прасачыy яго погляд.