Трыкутнiк караля

– Калi б я не ведаy, што вы таксама своеасаблiвы кароль, я мог бы здзiвiцца наяyнасцi y вас такога скарба, – сказаy Панятоyскi.

– Гэта сямейная рэлiквiя, Ваша Вялiкасць, – адказаy Панурыш.

Засунуyшы руку за пазуху, Якаy дастаy адтуль нейкi скрутак цёмнай тканiны. Разгарнуyшы яго, ён выцягнуy невялiкi, згорнуты аркуш пергаменту.

– Вось пяргамент, на якiм Вашай Вялiкасцi варта пiсаць, – нiзкiм голасам прамовiy Панурыш.

– Мабыць, нам спатрэбiцца больш святла, – адказаy кароль.

Панурыш падышоy да аднаго з падсвечнiкаy i, выдраyшы свечку, зрабiy некалькi крокаy у бок невялiкага столiка, на якiм стаяy залачоны кандэлябр.

Ён запалiy кожную з трох свечак кандэлябра ад свечкi, якую трымаy у руках, а затым вярнуy яе на месца. Падсунуyшы крэсла да стала i з павагай схiлiyшыся, ён даy зразумець каралю, што той можа заняць сваё месца i прыступiць да лiста.

– Гэтыя чарнiла добра падыдуць для пергамента, – сказаy Якаy, дастаючы з-за пазухi невялiкую бутэлечку з моцна прычыненай вечкай. – Зрабiце ласку ды скарыстайцеся маiм пяром, Ваша Вялiкасць, – дадаy ён, дастаючы маленькае, чорнае пёрышка.

Пяро гэта чамусьцi зрабiла асаблiвае yражанне на Панятоyскага.

– Гэта як быццам варонiна? – спытаy кароль усмiхаючыся.

– Так, Ваша Вялiкасць.

Панятоyскi сеy за стол, на якiм яго госць расклаy прыналежнасцi для пiсання, дадаyшы звычайны аркуш паперы з тэкстам.

– Проста перапiшыце тэкст на пергамент, Ваша Вялiкасць, сказаy Панурыш.

– Не так даyно я як раз практыкаваyся y калiграфii, – адказаy яму кароль.

Пакуль былы правiцель аднай з найбуйнейшых дзяржаy Еyропы перапiсваy тэкст з лiстка на пергамент, Якаy Панурыш у поyным маyчаннi застыy побач з каралём. Ён быy настолькi нярухомы, што здаваyся не жывым чалавекам, а мармуровай статуяй. Панурыш уважлiва сачыy за пяром у руцэ Станiслава Аyгуста. Не кожнаму даводзiлася бачыць караля асабiста перапiсваючага тэкст з паперы на пергамент. Чорнае пяро паскрыпвала i пакiдала лiтары, якiя складвалiся y словы…

Нарэшце кароль скончыy i, пакiнуyшы пяро y чарнiлiцы, падняy галаву на свайго госця.

– У Вашай Вялiкасцi выдатна атрымалася, – сказаy Панурыш, злёгку пакланiyшыся. – Цi гатова месца для дару?

– Так, – адказаy Панятоyскi, – яно там, – ён махнуy рукой у бок адной з дзвярэй залы.

Устаyшы з-за стала, ён накiраваyся да яе. Кароль адчынiy дзверы, з-за якiх быy бачны выхад у будынак каплiцы, злучанай з авальнай заляй калiдорам.

– Нам трэба дзейнiчаць хутка, – сказаy кароль.