Трыкутнiк караля

 Эх!

– Патэлефануй ёй, – параiy Уладзiмiр i Мечык, нацiснуyшы на выклiк, паднёс тэлефон да вуха

Вiка пачула званок тэлефона, якi ляжаy у яе y невялiкай сумцы, перакiнутай праз плячо. Дзяyчына парылася y ёй i, не без высiлкаy намацаyшы тэлефон, выцягнула яго. Зiрнуyшы на мабiльны яна з радасцю yсмiхнулася.

– Так, Мечык, – усмiхаючыся сказала дзяyчына y трубку.

– Прывiтанне, – пачула яна y адказ.

– Прывiтанне.

– Я бачу, ты тэлефанавала, але мы з Уладзем не чулi. Елi, ага, – сказаy вясёлым тонам Мечык.

– Проста ёсць навiны.

– Якiя?

– Сёння з ранiцы мне патэлефанаваy Лiтвакас. Уявi сабе! Прафесар у Гароднi…

– Вось гэта навiны, – здзiyлена сказаy Мечыслаy. – Ён табе тэлефанаваy? І што сказаy? Што ён хоча?

– Ён не патлумачыy, – адказала Вiка.

– І?

– І цяпер я iду на сустрэчу з iм. Мы дамовiлiся y тры гадзiны каля помнiка Ажэшкi. Я yжо даволi блiзка да месца.

– Ты зусiм не ведаеш, чаго ён можа хацець? Хоць, меркаваць тое нескладана. Праyда, як думаеш?

– Дакладна не ведаю, але выказаць здагадку сапраyды лёгка.

– Напэyна гэта звязана з артэфактамi.

– Так, напэyна. Ну што ж яшчэ яму можа быць трэба. Ён хоча нешта паведамiць па нашай справе i гэта, верагодна, будзе нам на карысць.

– Цi яшчэ пра нешта даведацца, – сказаy Мечыслаy.

У гэты момант Вiцы здалося, што наперадзе, сярод тых людзей, што iшлi па вулiцы, стаiць нейкi чалавек, твар якога быy ёй знаёмы, але яна нiяк не магла yспомнiць, дзе яго бачыла. Ягоная знешнасць была такой невыразнай, што запомнiць ягоны твар здавалася амаль немагчымым.

– Алё, Вiка, ты тут? – спытаy Мечыслаy, чуючы y трубцы маyчанне.

– Так, – сказала дзяyчына спахапiyшыся.

Яна яшчэ раз пiльна yгледзелася y чалавека, што здаyся ёй знаёмым, але ён проста стаяy i глядзеy на яе, а потым раптам усмiхнуyся i памахаy дзяyчыне.

«Гэта проста нейкi мой знаёмы, але я яго зусiм не памятаю» – пранеслася y галаве гараздзенкi.

– Вiка, з табой усё добра? – пачула яна пытанне Мечыслава.

– Так-так, – адказала Вiка, а сама падняла галаву i зноy угледзелася y чалавека, якi махаy ёй. Ён пайшоy дзяyчыне насустрач, але тут Вiка yбачыла, што махае i yсмiхаецца ён не ёй, а камусьцi за яе спiной.

– Тут проста нехта махаy мне, але аказалася, што не мне, – сказала Вiка y трубку.

– Ага, – крыху збянтэжана адказаy Мечыслаy.