Трыкутнiк караля

Мечык даy прытулак свайму мiнскаму калегу, i яны yжо паспелi з ранiцы пазаймацца унiкальнымi артэфактамi, якiя да гэтага былi знаёмыя Уладзiмiру толькi па фота i апiсанням сяброy. Уладзiмiр змог сам патрымаць у руках сярэбраную капсулу – добра вычышчаную i блiскучую.

Жонка Мечыка yвайшла на кухню, дзе размясцiлiся гiсторыкi.

– Смачна есцi, – сказала яна.

– Дзякуй! – хорам адказалi Мечык i Уладзiмiр.

– Вельмi смачна. Вы выдатна гатуеце, – зрабiy Уладзiмiр камплiмент гаспадынi дома, якая была апранута y хатнi спартыyны гарнiтурчык i якраз збiрала валасы y пучок на патылiцы.

– Вельмi прыемна, – сказала маладая гаспадыня i yсмiхнулася.

У гэты час у кухню yбег маленькi сын Мечыслава. Ён кiнуyся да бацькi i паспрабаваy схапiць яго за гарлавiну швэдры.

– Я ж ем, ты ж бачыш, – сказаy Мечыслаy i, усмiхнуyшыся, падняy сына i пасадзiy яго да сябе на каленi.

У гэты час у пакоi на гарышчы, дзе Уладзiмiр i Мечыслаy пакiнулi свае тэлефоны побач з артэфактамi Панятоyскага, чуyся званок.

Вiка пачакала яшчэ трохi i, так i не пачуyшы прывiтання Мечыка y трубцы, апусцiла тэлефон на каленi.

– Не падымае, – задуменна сказала дзяyчына, – Трэба будзе набраць пазней.

Яна yстала i пачала збiрацца на сустрэчу з Лiтвакасам.

У гэты час Мечык i Уладзiмiр скончылi абед i вярнулiся да сваёй працы.

– Захаванасць дзiвосная, – сказаy Уладзiмiр, яшчэ раз беручы сярэбраную капсулу y рукi.

– А гэтая скрыначка з чырвонага дрэва, – вымавiy Мечыслаy, – проста ладная штучка. Нават складана сказаць, што тут радуе больш.

– Залаты герб Панятоyскiх, – адказаy гiсторык.

– Ну дык! – усклiкнуy Мечык.

– Але пергамент… Ведаеш, нават калi б на iм нiчога не было напiсана, я б усё роyна лiчыy, што ён выдатны, – вымавiy мiнчанiн.

Мечыслаy усмiхнуyся i кiyнуy галавой. Уладзiмiр працягваy трымаць у руках сярэбраную капсулу.

– Ты вельмi добра яе ачысцiy. Яна прама ва yсiм бляску.

– Звярнi yвагу на гэтую ручку y выглядзе галавы вала, – параiy гарадзенец.

– Яна такая прыемная навобмацак… мне нават больш падабаецца яе мацаць, чым на яе глядзець, – злёгку yсмiхнуyшыся, спакойным голасам сказаy госць.

Мечык падышоy да стала, дзе ляжаy ягоны тэлефон i, узяyшы яго y рукi, усклiкнуy:

– Тэлефанавала Вiка! Мабыць, мы не чулi, пакуль абедалi.