Трыкутнiк караля

На яго прыложкавай тумбачцы ляжала кнiга Эдгара По раскрытая на вершы «Сон у сне». Спехам памыyшыся, Лiтвакас хутка перакусiy тым, што засталося ад вячэры i, накiнуyшы палiто, выбег з хаты. Сёння ён не збiраyся чытаць лекцыi. Скокнуyшы y свой навюткi дарагi седан, чорнага колеру, прафесар завёy рухавiк i праз кароткi адрэзак часу быy ужо за горадам, дзе дазволiy сабе развiць неабыякую хуткасць – сто восемдзесят кiламетраy на гадзiну. Лiтвакас любiy хуткасць, акрамя таго ён спяшаyся. Яго седан, паблiскваючы на сонцы, ляцеy па трасе y бок Беларусi.

Праскочыyшы мяжу адносна хутка, Лiтвакас працягваy цiснуць на газ i неyзабаве yбачыy, што наперадзе замаячыла Гародня. Менавiта туды спяшаyся лiтоyскi прафесар.

Прыпаркаваyшыся y цэнтры, Лiтвакас пастукаy пальцамi па рулi, злёгку паскроб яго прыемную навобмацак скураную паверхню, i дастаy з унутранай кiшэнi пiнжака свой тэлефон. Прабегшыся па сэнсарных клавiшах, ён паднёс трубку да вуха.

– Алё, – сказаy у трубцы прыемны, малады жаночы голас.

– Вiкторыя, гэта Лiтвакас.

– Вы, прафесар? – голас дзяyчыны гучаy здзiyлена, i як здалося Лiтвакасу, трохi стомлена.

– Я прыехаy у Гродна i мне трэба пагаварыць з вамi, Вiка.

– Вы y Гродна? – голас суразмоyнiцы Лiтвакаса стаy яшчэ больш здзiyленым.

– Так, гэта вельмi важна. Я разумею, што yсё гэта вельмi нечакана для вас. Я прама як няпрошаны госць у разгар чаявання. Проста зразумейце, што гэта вельмi, ну вельмi важна, Вiкторыя!

– О, вядома, прафесар. Я yсё цудоyна разумею i ведаю, што вы не проста так прыехалi да нас у горад.

– Я ведаy, што знайду y вас разуменне, Вiкторыя. Цi можаце вы быць у тры гадзiны дня каля помнiка Элiзы Ажэшкi?

– Хвiлiначку… Так, прафесар. Давайце так i зробiм.

– Дзякуй. Да сустрэчы.

– Дзякуй вам, прафесар.

Паклаyшы трубку, Лiтвакас застыy на некалькi iмгненняy, а потым, рэзка адкрыyшы дзверы з машыны, пайшоy прагуляцца па горадзе i перакусiць да сустрэчы з дзяyчынай.

Вiка тым часам абдумвала нечаканае з'яyленне Лiтвакаса. Яна yсё яшчэ сядзела на ложку не адзеyшыся. Вiка правяла рукамi па валасах. Незвычайны яркi i цiкавы сон, прымусiy дзяyчыну задумацца пра прычыну яго з'яyлення.

– Звычайна я не бачу сноy, – сказала яна сама сабе i працягнула руку да тэлефона, якi паспела адкласцi на маленькi часопiсны столiк.

У гэты час Мечыслаy i Уладзiмiр абедалi дома y гродзенскага гiсторыка.