Капитан Грант болалари

Talkav allaqachon mudofaaning bu usulini ham qo�llay boshladi, bironta bo�ri gulxanga juda yaqin kelsa, patagoniyalik pichoq ushlagan uzun qo�lini gulxan orasidan cho�zib, bo�riga hamla qilar, har safar pichog�i yirtqichning qoniga bo�yalib qaytar edi.

Bu orada himoya vositalari tugay deb qoldi. Kechasi soat ikkilarda Talkav bir quchoq qilib, oxirgi bedani gulxanga tashladi; hammasi bo�lib beshta o�q qolgandi.

Glenarvan atrofga g�amgin nazar tashladi. U yonida turgan bolani, o�rtoqlarini, barcha sevgan kishilarini o�ylardi.

Robert jim turardi. Uning bola tasavvurida bu xavf yengil-yelpi narsaday tuyulayotgan bo�lsa ehtimol. Lekin Robert uchun ham Glenarvan tashvishlanardi. Uning ko�ziga dahshatli o�lim, bo�rilarga tiriklayin yem bo�lish manzarasi ko�rinib ketdi. Ortiq o�zini tuta olmay, Robertni yoniga tortdi va uni mahkam ko�ksiga bosib, ko�z yoshlarini tiyib turolmay bolaning peshonasidan o�pdi.

Robert unga kulib qaradi.

‒ Men qo�rqayotganim yo�q, – dedi u.

‒ To�g�ri, o�g�lim, qo�rqishning hojati ham yo�q, – dedi Glenarvan. – Ikki soatdan keyin tong otadi, qutulamiz… Barakalla, Talkav! Yasha, patagoniyalik botir do�stim! – deb qichqirdi u, hindning gulxan ustidan sakrab o�tmoqchi bo�lgan ikkita katta bo�rini miltiq qo�ndog�i bilan urib, cho�ziltirib qo�yganini ko�rib.

Lekin shu payt Glenarvan o�chayotgan gulxan yorug�ida bir gala bo�ri zich bo�lib ramadaga bostirib kelayotganini ko�rib qoldi.

Qonli fojianing oxiri yaqinlashib kelmoqda edi. Gulxan sekin-asta o�cha boshladi. Shu paytgacha alanga yoritib turgan qirni zulmat qopladi, bo�rilarning ko�zi yana cho�g� bo�lib yona boshladi. Bir necha minutdan so�ng och yirtqichlar galasi to�siq ichiga bostirib kiradi.

Talkav miltig�idan oxirgi o�qni otib, yana bitta bo�rini o�ldirdi. Patagoniyalik butun o�q-dorisini tugatib, qo�lini ko�kragi ustiga qovushtirganicha turib qoldi.

Boshi quyi egildi. U allanarsani o�ylayotgandek edi. Quturgan bo�rilar hujumini qaytarish uchun biror mardona, ko�z ko�rib quloq eshitmagan usul axtarayotgan edimi? Unga savol berishga Glenarvanning yuragi dov bermadi.

Shu payt birdan bo�rilarning harakati o�zgarib qoldi: ular uzoqlashib keta boshladilar, ovozlari ham birdan eshitilmay qoldi. Qir bag�riga sovuq sukunat cho�kdi.

‒ Qaytib ketishdi, – dedi Robert.