Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Агонь і лёд

Успамiны адразу паглынулi iх, i iм зноy захацелася апынуцца побач са сваiмi прыяцелямi, якiя так хутка для iх сталi блiзкiмi i дарагiмi: мудры Пугач, волат Вярнiгара, вужалкi… А як жа там Цмок пажывае? Улiчваючы, што час у залюстрэччы цячэ зусiм iнакш, пэyна, ён ужо падрос. А каралевiчы Сэнмур i Рэгла, з якiмi склалiся такiя цёплыя адносiны? Спаткацца б з iмi iзноy… А зрэшты – чаму не? Бацькi iм ужо паабяцалi, што вакацыi яны правядуць у бабулi з дзядулем. А значыцца – усё магчыма. І настрой адразу ж узняyся.

Ужо хутка яны радасна збiралiся y дарогу. Але што з сабой узяць на гэты раз? Калi шчыра, браць даспехi Янку yжо не так хацелася. За паyгода ён падрос, стаy больш сур’ёзны, i цягнуць з сабой у вёску штучны набор, ды яшчэ i зiмой, яму yжо было не цiкава. Затое y яго цяпер было тое крэсiва, пра якое ён так марыy. Бацька, даведаyшыся пра гэта, купiy яму, бо Янка нярэдка хадзiy у вандроyкi на прыроду са скаyтамi. І лiхтарык яшчэ паклаy у заплечнiк, якасны, святлодыёдны. А таксама, хоць i кампактны, але досыць моцны палявы бiнокль.

І, вядома ж, не забыy ён запакаваць i акуратна yкласцi драyляныя крыж з падковай, пры дапамозе якiх можна было адчынiць чароyны партал праз люстэрка y таямнiчае каралеyства.

А вось Мiлана i y гэты раз з задавальненнем брала сваю дыядэму, якой вельмi ганарылася. Вельмi цешыла дзяyчыну тое, за што яе атрымала – найпрыгажэйшая памiж аднагодкаy на раённым конкурсе! А на шыю павесiла той загадкавы кулончык дзiyнага фiялетавага колеру y дэкаратыyнай аправе, пры дапамозе якога можна было выклiкаць Цмока.

На наступны дзень яны yжо i выехалi, каб паспець акурат да каляднай вячэры. Шлях быy няблiзкi. Але менавiта зiмой наш лес выглядае асаблiва цудоyна, нават – чароyна. Высачэзныя сосны i ялiны, нiбы заможныя шляхцюкi i паненкi, апранутыя y багатыя пясцовыя шапкi ды палярыны, выхваляюцца хараством сваiх строяy, якiя так i ззяюць на сонцы. А рассыпаны пад iм сумётамi белы пушысты снег зiхацiць пералiвам, нiбы раскiданыя прыгаршчамi дарагiя дыяменты.

Гледзячы на гэтае пышнае багацце, Мiлана з цеплынёй yспомнiла тую самую футраваю палярыну ад Сэнмура, годную асоб каралеyскай крывi. Вось бы калi яна спатрэбiлася. Але y такой раскошы фарсiць па вёсцы неяк няёмка. Хiба што пры двары. І тут перад яе вачыма паyстала выява прыгожа yбранага замка, у якiм яны балявалi перад развiтаннем, i y якiм нарэшце yладарыy праyдзiвы кароль. Калi yсё складзецца добра, то найверагодней з iм можа i пабачацца.