Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

У яе нават прамiльгнула страшэнная думка аб страце брата. Мiлана роспачна паклiкала яшчэ раз:

– Янка, Ян! Дзе ты?

– Я тут, Мiлана! – прыцiшана пачулася недзе y глыбiнi.

– Ян? – не паверыла яна сваiм вушам. – Як ты там? З табой усё добра?

– Так, iдзi сюды! Тут так прыгожа!

– Куды? Я нiчога не бачу.

– Проста скачы долу. Дай веры, усё будзе добра!

– Ну добра. Глядзi, калi што.

Дзяyчыну крыху адольвалi сумневы, але голас брата гучаy так упэyнена, так пераканаyча. Яна закiнула нагу, падцягнулася i… скочыла y цемру.

Мiлана апынулася на невялiчкай горцы, якою плаyна з’ехала долу. Яна вылецела праз пройму i раптам пабачыла неверагодна прыгожы сонечны лужок. Дзяyчына нават не адразу асэнсавала, што трэба падняцца, нагэтулькi была шакаваная. Паволi yздымаючыся, глядзела на yсё шырока расплюшчанымi вачыма.

– Дзе гэта мы?

– Каб жа я ведаy.

Мiлана зiрнула, адкуль яны сюды трапiлi. Гэта быy стары вялiзны разгалiсты дуб з шырокiм ды глыбокiм дуплом. Яно было не такiм вялiкiм, каб у яго з лёгкасцю пралез дарослы, але дастатковае, каб прасунуyся хто iх узросту.

– Пачакай! – пачала разважаць яна. – Калi гэта патаемны ход, дык дзе ж тады дом?

– Д-дом? – прамовiy Янка i сам зразумеy, што нешта тут не зусiм лагiчна.

– Так! Насамрэч мы з’ехалi проста з маленькай горачкi. Пагадзiся, гэтага замала на тое, каб так далёка апынуцца ад дома i каб яго не бачыць.

– А яно ж напраyду так. А дзе ж дом? Што за цуд?

І тут увагу Мiланы прыцягнула iншае.

– Глядзi! – паказала дзяyчына на брата.

– А што з iмi не так? – не разумеючы, прамовiy Янка i адчуy, што даспехi y некалькi разоy пацяжэлi. Ён узняy руку, i ад здзiyлення хлопцу ледзьве мову не заняло: цацка сталася сапраyдным жалезным мячом. Хлопец папляскаy далонямi па сабе i адчуy грукат лат.

У подзiве ён зiрнуy на сястру.

– А з табой што?

– У сэнсе? – крыху перапалохалася сястра i схапiлася за галаву.

– Твая дыядэма… Як яна цяпер зiхцiць! Ды i адзенне змянiлася…

Мiлана зняла дыядэму i агледзела яе.

– Нiчога не разумею, – круцiла галавою Мiлана. – Дома няма, мы незразумела як пераyвасобiлiся. Што з намi здарылася? Што yсё гэта значыць?

– Ды i дзе мы? Падаецца, у нашай ваколiцы нiякiх нават i блiзка падобных мясцiн няма. Прынамсi я такiх дакладна не бачыy.

– Чакай, – паспрабавала разважаць Мiлана.