Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

Янка yзяy падкоyку i старанна прымацаваy яе. І так моцна прыцiснуy далонню, што крыж неверагодным чынам нiбыта выехаy з рамы.

– Што за глупствы? Я ж яго надзейна замацаваy!..

Янка крыху абурана yзяyся за крыжык. Але той ужо не вымаyся. Ён нiбыта вiсеy на нейкiм цвiку цi на шрубе.

– Не зразумеy, – прамовiy Янка. – Як гэта так?

Ён пацягнуy крыж мацней i заyважыy, што той круцiцца. Янка, не yсведамляючы, да чаго гэтая цiкаyнасць можа прывесцi, пачаy паварочваць крыж.

І тут люстэрка непрыемна ляснула. Наступным iмгненнем уся яго паверхня yкрылася танюткiм павуцiннем расколiнак.

Янка i Мiлана не на жарт злякалiся, што зараз яно разляцiцца па yсiм пакоi дробнымi аскепкамi, крануyшы i iх. Абое y спалоху затулiлi твары рукамi i адвярнулiся.

Але аскепкi не разляцелiся, а проста з шамаценнем i звонам абсыпалiся долу. І было б зразумелым, каб шкло абрынулася аскепкамi на куфар i падлогу. Але ж яно знiкла некуды y асаду, што было вельмi дзiвосна.

Янка i Мiлана павярнулiся, зiрнулi на знiклае люстэрка i, нiчога не разумеючы, пераглянулiся мiжсобку.

– А дзе?.. – разгублена запыталася Мiлана. – Шкло… Цi хоць бы аскепкi.

Янка пацепнуy плячыма. Ён паглядзеy на пустую асаду, а потым моцна-моцна заплюшчыy вочы i паматляy галавой, нiбыта пабачыy нешта такое, чаму вочы не давалi веры.

– Што за…

Потым хлопец падняy руку i паспрабаваy дакрануцца да таго месца, дзе яшчэ колькi хвiлiн таму было люстэрка. Там дакладна мусiла нешта ж быць – цi сцяна, цi дыхта. Хоць нешта. Але замест таго яго рука проста трапiла y нейкую пустэчу.

– Што за… – iзноy паyтарыy ён, не ведаючы нават, што i думаць.

Мiлана стаяла з разяyленым ротам. Яна таксама адмаyлялася верыць сваiм вачам. Янка тым часам выцягнуy руку з пустэчы, затым iзноy апусцiy яе туды, сам сябе правяраючы.

– Што там? – запыталася сястра.

– Пуста. Вiдаць, там схаваны патаемны пакой. А мо i якi патаемны ход.

– Хто б мог падумаць?!

– Так.

– І што, там зусiм нiчога-нiчога не вiдаць?

– Святло, падаецца, удалечынi бачу, але нiчога не разгледзець.

Трэба спраyдзiць.

І Янка паспрабаваy рукой абмацаць пустэчу. Але ён не здолеy утрымаць раyнавагу, стоячы на вечку куфра, i паляцеy у цемру. Мiлана адразу ж ад спалоху заверашчала. Але неyзабаве yцямiла, што трэба нешта тэрмiнова рабiць, i yскочыла на куфар. Дзяyчына перахiлiлася праз край люстэрка i пачала клiкаць брата, беспаспяхова водзячы рукой у цемры.

– Янка, Янка! Дзе ты, братачка?

Дзяyчына была не на жарт спалоханая.