Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– А што яшчэ нам наш прапрадзед перадаy? – дзяyчына зiрнула на iншыя падарункi, якiя y параyнаннi з кулончыкам зусiм не yражвалi. – Можаш пакiнуць сабе, – пажартавала яна. – А я вазьму толькi яго, – любавалася дзяyчына yпрыгожваннем. – А можна я яго надзену? Так карцiць!

– Калi ласка. Хто табе забараняе? Пэyна ж, ён табе быy прызначаны.

– Выдатна! – усцешылася яна. – Дзякуй!

– Ды няма за што. Тут вунь i люстэрка ёсць. Можаш адразу i паглядзецца.

Мiлана апусцiла вечка куфра i, нядоyга думаючы, надзела на сябе матузок з кулончыкам.

– Цуд! Мне так пасуе! Праyда?

– Так, безумоyна. Асаблiва з тваёй дыядэмай – ну проста каралеyна!

– Дзякуй!

І яна зрабiла невялiкi рэверанс, нiбыта i сапраyды была каралеyнай.

– А што ты будзеш рабiць са сваiмi падарункамi? – без асаблiвай цiкаyнасцi запытала Мiлана.

– Я не ведаю, навошта яны наагул. З кулончыкам зразумела, яго хоць можна надзець. А тут што i да чаго, паспрабуй здагадайся.

– Проста так ён бы iх не пакiнуy, – тут ужо i Мiлана задумалася.

 – Дай зiрну.

Янка працягнуy сястры падкоyку i крыжык. Дзяyчына пачала разглядаць iх.

– Цiкава. На першы погляд, нiчога такога y iх няма.

Мiлана зноy зiрнула на сябе y люстэрка, прызадумалася i раптам заyважыла старадаyнi герб, па-майстэрску выразаны на верхняй частцы асады.

– Слухай, – зацiкаyлена запыталася яна y брата, – а гэта што?

– Наш родавы герб.

– Родавы герб? У нас быy свой герб?

– Некалi. Даyно, – адказаy Янка i yважлiва паглядзеy на выяву.

– Так, зачэпка y iм! – узрадаваyся хлопец.

 – Як жа я адразу не здагадаyся?! Слухай, ты проста генiй.

– Ты пра што? – не зусiм разумела сястра.

– Дай сюды, – папрасiy ён назад свае падарункi. – Зiрнi на герб. Бачыш?

– Герб як герб… Аёй! – выгукнула яна, урэшце нешта таксама заyважыyшы. – На iм не стае крыжа i падковы. Але калi iх адламалi, чаму назад не прымацавалi? Навошта iх зламанымi трэ было захоyваць? Ды яшчэ нам перадаваць?

– Вось гэта мы i высветлiм.

І хлопец, трымаючы свае падарункi y руцэ, узлез на вечка куфра.

Найперш ён прымерыy крыж, якi дакладна запоyнiy выемку. Значыцца, менавiта там ён быy даyней. Янка замацаваy яго трывала.

– Надаецца! – задаволена прамовiy ён.

І адразу ж па каморы праляцеy лёгкi ветрык. Зусiм кволы, але y зацiшнай каморы яго можна было адчуць.

– Скразняк? – выказаy здагадку Янка. – Табе не падалося?

– Так. Я нешта таксама адчула.

– Дзiyна. Скуль ветру тут узяцца? Добра, не будзем зважаць на дробязi.