Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Ту-ут? – адразу ж з нейкай хiтрынкай перапытала Мiлана.

– Сама ж ведаеш, яна заyсёды замкнёная. Дзед за гэтым строга сочыць. Таму давядзецца чакаць, пакуль ён сам тыя падарункi нам не дастане.

– Ды не, мо i не давядзецца, – радасна yсхвалявалася дзяyчына.

– Не зразумеy? – матлянуy галавой Янка.

– Глядзi! – i яна хутка наблiзiлася да дзвярэй каморы, нацiснула на клямку i лёгка штурхнула дзверы. Як жа здзiвiyся хлопец, калi дзверы расчынiлiся.

– А-а-а… – не мог падабраць ён словаy.

 – Як гэта?

– Вельмi проста, – усмiхнулася Мiлана брату. – Ты нiколi не здагадаешся.

– Не-а, – закруцiy Янка галавой.

– Усе yжо мелiся выходзiць, як дзед заyважыy, што забыyся прыбраць вашы вуды i рэчы y камору. Адамкнуць ён яе адамкнуy, нават усё туды i прыбраy. А вось куды ключ у гэтым паспеху паклаy, забыyся. Трэ было выходзiць, вось i сталi яго падганяць. Урэшце ён не вытрымаy, махнуy на yсё рукой i пайшоy.

– Ачмурэць. Але ведаеш, усё адно браць без ягонага дазволу…

– Дык браць я i не збiралася.

Бясспрэчна ж, нельга.

Яна yздыхнула. У яе вачах адбiyся смутак, так карцела пабачыць упрыгожванне.

– Гэх, – прамовiла яна, – во каб зiрнуць хоць бы адным вочкам!

– Мяркую, што толькi зiрнуць можна. Гэта yсё ж нас тычыцца, – не мог утрымацца i Янка.

Дзецi цiхенька yвайшлi y камору. Мiлана паглядзела на куфар i прамовiла:

– Вялiзны якi! Старадаyнi, вiдаць.

– Так, дужа старадаyнi.

– Слухай, а люстэрка якое цiкавае! Проста шыкоyнае! Пэyна, таксама з тых часоy?

– Вядома.

Такое ж старое, як i куфар!

– А як ты яго адамкнеш? На iм вунь якi замок!

Хлопец з усмешкай прасунуy руку за куфар, дастаy ключ, адамкнуy замок i падняy вечка.

– Аёй, колькi тут усяго?! – дзiвiлася Мiлана.

– Ага, але yсё не так цiкава, як вось гэта, – i ён выцягнуy тое, што прызначалася iм ад прапрадзеда. Крыж i падкова, безумоyна, не так уразiлi дзяyчыну, як таямнiчы кулончык. Рукой яна адразу ж пацягнулася па яго.

Вочы загарэлiся, дзяyчынка зачаравалася yпрыгожваннем. Неверагоднага фiялкавага колеру каменьчык зiхацеy ад святла лямпы yсiмi бакамi, а паyпразрыстасць надавала яму яшчэ большай прыгажосцi i таямнiчасцi. А як бы ён магiчна засвяцiyся на яскравым сонечным святле!

– Ашалець! – не yтрымала эмоцый Мiлана. – У жыццi не бачыла анiчога прыгажэй. Што гэта за камень, цiкава?

– Каб я ведаy! Я сам нiчога падобнага не бачыy.