Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

Якi ж ён быy вялiзны! А таксама па-свойму прыгожы i непараyнальны з iншымi. Ад яго так i веяла моцай i велiччу. Страшна было падумаць, што yсё гэтае хараство належыць лiхому чарадзею, якога язык не паварочваyся назваць каралём.

– Нiшто сабе! Якi ж ён прыгожы! – у адзiн голас захоплена прамовiлi брат з сястрой.

– Так, – пагадзiyся Вуж. – А быy бы прыгажэйшы, каб не yсе гэтыя пачвары, якiя цяпер у iм балююць на чале з Волхам.

Янка прыгледзеyся болей уважна i пабачыy, што недзе непадалёк замка, у полi, шмат людзей нечым займаюцца.

– А што гэта там робяць? – запытаyся ён.

– А, гэта? – угледзеyся Вуж. – Гэта, хутчэй за yсё, зняволеныя апрацоyваюць палеткi нашага караля, так бы мовiць.

– Зняволеныя?

– Так. Вунь бачыце, наyзбоч замка яшчэ адна такая спаруда, таксама замак, толькi меншы. Досыць далёка ад каралеyскага, але ж абрысы разгледзець можна. Гэта вязнiца, – цяжка yздыхнуy Вуж.

– Вязнiца? Такая вялiкая?

– Так, на жаль. За колiшнiм каралём столькi зняволеных не было, ды i вязнiца знаходзiлася y iншым месцы, значна меншая.

Сядзелi там сапраyды вiнаватыя.

– А цяпер?

– Цяпер у вязнiцу можна трапiць нават за тое, што кепскае сказаy пра новага караля цi яшчэ нешта такога кшталту.

– Як жа вы тут жывяце, калi нават нельга тое, што думаеш, казаць? – здзiвiлiся Янка i Мiлана ад такога дзiкунства.

– Так, вельмi цяжка цяпер стала.

– Ды няyжо няма y вас рыцараy, якiя б маглi адужаць гэтага злоснага караля?..

– Рыцары? Ха! Вядома ж, ёсць!

– Дык дзе ж яны?

– Дзе-дзе?! Вунь там яны i ёсць, – кiyнуy Вуж у бок вязнiцы.

 – У турме, у самых жорсткiх варунках. Волх усё робiць, каб зламаць iх дух. Каго з iх вынiшчыy, а каго не, дык робiць усё, каб яны зайздросцiлi тым, хто загiнуy.

– Ну i парадкi тут у вас.

– Яшчэ тыя, – iзноy цяжка выдыхнуy Вуж.

– А няyжо яны не могуць учынiць бунт ды вызвалiцца з-за кратаy?

– Ды не yсё так проста. Іх адмыслова пасадзiлi y розныя камеры, каб не мець магчымасцi размаyляць мiжсобку. Апрача ваyкалакаy i iншых пачвар, iх пiльнуе i Цмок.

Таму yцячы адтуль да смерцi падобна.

– Ну не ведаю, што лепей: памерцi вольным цi жыць пад прыгнётам?

– На жаль, дух жыхароy нашага некалi славутага каралеyства амаль зламаны. Усе супраць новага караля, але y iх не стае духу, каб сабрацца разам, даць адпор яму ды ягоным пачварам i yрэшце зрынуць яго. Магчыма, няма таго, хто аб’яднаy бы yсiх ды павёy на змаганне пад сваiм камандаваннем. А пакуль усе запалоханыя, моyчкi сядзяць па закутках.