Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– А хто асноyныя яго паслугачы?

– Не ведаю. Але… Вунь бачыце y полi зняволеных? Прыглядзьцеся. Наyзбоч iх такiя адметныя буйныя чорныя фiгуры.

– Так, бачу, – прамовiy Янка.

– Гэта яго верныя ваyкалакi. Адзiн такi можа раскiдаць адразу з дзясятак звычайных людзей.

– Сапраyды, з такiм сам-насам не дасi рады.

– Ха! Не тое слова.

– Яны не толькi моцныя. Яшчэ i хуткiя, i спрытныя. Таму гэтыя зняволеныя, што працуюць на палетках, нават i не спрабуюць уцячы. Гэта проста бессэнсоyна.

– Гэх, каб ведаць, чым, – махнуy рукой раззлаваны такой несправядлiвасцю Янка, – з радасцю дапамог бы.

– Мы дапамаглi б, – выправiла яго сястра, – мы!

– Дзякуй i на добрым слове, ужо прыемна, – лагодна yсмiхнуyся Вуж.

Яны яшчэ крыху пастаялi, са шкадаваннем i абуранасцю назiраючы за працай зняволеных жыхароy каралеyства, пакуль Вуж не нагадаy:

– Ну што, хадзем да Пугача?

– Так! – рашуча выказаyся Янка, якога пачалi захлiстваць эмоцыi. – Цяпер я дакладна адчуваю, што трэба да яго iсцi.

– Не паспрачаешся.

Тады рушым у дарогу! А шлях некароткi, Пугач далёка забраyся ад усiх.

– А што так?

– Ды хто ж яго ведае. Можа, каб не назалялi. Я ж казаy, не дужа ён ахвочы да размоy.

– Зразумела.

– Толькi крочым пакуль узлескам. Хавайцеся крыху за дрэвамi, каб вас гэтыя вартаyнiкi не пабачылi. Бо ад iх уцячы амаль немагчыма.

– Дзякуй за параду. Не хацелася б адразу трапiць да iх, так i не пабачыyшы вашага каралеyства.

Яны крочылi сцярожка, хаваючыся за стаyбурамi дрэy, iмкнучыся iсцi цiха, неyпрыцям, каб нiводная галiнка не трэснула пад нагамi.

І yсцяж яны паглядалi на поле, пiльнуючыся, каб ваyкалакi iх не заyважылi.

Праточвацца праз лес было нялёгка. На yскрайку ён быy вельмi зарослы, багаты на разгалiстыя дрэвы з густымi хмызнякамi. Хмызнякi штораз даводзiлася абыходзiць, i гэта забiрала не толькi моц, але i час. Не хацелася б трапiць да Пугача y цемры. Тут i так было досыць страшна, а прабiрацца скрозь начны цёмны лес нiхто не марыy. Ды i затрымлiвацца y гэтым каралеyстве непажадана.

Што падумаюць iх бацькi? Да цемры варта б вярнуцца дадому.

Урэшце небяспечныя палеткi засталiся далёка за спiнай, лес скончыyся, i непадалёк паyстала невялiкая вёска.

– Ну yсё, – наказаy Вуж, – далей iсцi пакуль не раю. Трэба тут пачакаць.

– Чаму? – не зразумелi яго падарожнiкi.

– А вы зiрнiце на сябе.

Брат з сястрой перазiрнулiся.

– За вярсту вiдаць, што вы нетутэйшыя i да таго ж не звычайныя вандроyнiкi.