Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– А-а-а, – зразумелi яны, што мае на yвазе Вуж. – І што вы прапануеце?

– У гэтай вёсцы жыве мой стары сябра. Я завiтаю да яго, можа, атрымаецца нешта yзяць вам з адзежы, каб вы не так прыцягвалi да сябе yвагу. Лепей, калi прыпадобнiцеся да тутэйшых. Вельмi ж вылучаецеся yва yсiх гэтых даспехах i каралеyскiх строях.

– Так, маеце рацыю. Няварта прыцягваць да сябе yвагу.

– Я паспрабую як мага хутчэй, а вы схавайцеся, каб вас нiхто не пабачыy.

– Добра, мы стоiмся i паспрабуем быць не заyважнымi.

І Вуж, спрытна выгiнаючыся, хутка папоyз да хаты свайго знаёмага.

А Янка з Мiланай схавалiся за разгалiстым хмызняком i, прысеyшы, пачалi разглядаць вёску.

Яна выглядала як сапраyднае сяло: драyляныя хаты, падворкi з курамi ды каровамi. Але yсё ж яна нечым рознiлася ад iх роднай вёскi, нагадвала сярэднявечную…

Толькi некаторыя хаты былi з каменнымi падмуркамi. Пэyна, яны належалi заможным жыхарам, бо выглядалi досыць багата, мелi вялiкiя падворкi. Асноyная ж частка складалася са звычайных зрубаy, многiя былi з саламяным дахам.

Складалася yражанне, што y гэтай мясцовасцi лютых i марозных зiм не бывае, бо y такiх халупах людзi папросту не вытрымалi б маразоy.

Неyзабаве недзе ззаду пачулася храбусценне галiны. Было чуваць, як нешта хутка наблiжаецца. Дзецi адсунулiся амаль у глыб хмызняку i азiрнулiся. Нейкi сабака, магчыма, бадзяжны, высалапiyшы язык, бег у iх бок. Але, на шчасце, ён пабег далей да вёскi, не звярнуyшы на iх анiякай увагi.

– Фу-ух, – уздыхнула, спалоханая Мiлана.

 – Так i завалу сэрца можна атрымаць.

– Ага, – пагадзiyся з ёй братка, – я сам спужаyся.

І яны, усмiхнуyшыся адно аднаму, павярнулi y бок вёскi i працягнулi чакаць Вужа.

Мiнула яшчэ колькi часу. Дзецi пабачылi, як нейкi мужчына з ладным скруткам наблiжаецца да iх, а побач паyзе Вуж.

Дайшоyшы да yскрайку вёскi, незнаёмец прыпынiyся i агледзеyся. Напэyна, правяраy, бачыць яго хто-небудзь цi не. Пераканаyшыся, што яго не заyважылi, ён рушыy далей ужо значна хутчэй.

Незнаёмы з Вужом наблiзiлiся да хмызняку, спынiлiся каля Янкi i Мiланы.

– О, рады вiтаць у нашых землях, юная каралеyна i высакародны рыцар, – прамовiy незнаёмец.

– Дзякуй, шаноyны, але мы не… – нешта захацеy адказаць цi патлумачыць Янка, ды Мiлана неyпрыцям пхнула яго y бок.

– Мы так удзячныя за вашы прывiтаннi i пашану, – дагаварыла замест брата дзяyчына.

– Мне Вуж апавёy, што вы жадаеце застацца незаyважанымi. Я тут сабраy некаторыя рэчы. Спадзяюся, яны вам нададуцца.