Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

А яшчэ прыхапiy крыху ежы i пiтва. Як я разумею, вы доyгi час былi y дарозе i, напэyна, згаладалiся.

– О, як тое дарэчы. Гэта так з вашага боку… – хацеy падзякаваць Янка за адзежу i за пачастунак, але незнаёмец яго перапынiy.

– Ды што вы, што вы, не варта падзяк. Для мяне вялiкi гонар дапамагчы вам.

– Але yсё адно шчыры вам дзякуй. Ваша дапамога нам цяпер дарэчы.

Незнаёмец схiлiy галаву.

Юныя падарожнiкi развязалi вузельчык i разгарнулi скрутак. Адразу смачна запахла едзiвам. Дзецi yдыхнулi, але пакуль адклалi харчы y бок.

Іх болей цiкавiла прынесеная адзежа, ад якой залежала iх небяспека. Хто ведае, каго яны яшчэ тут сустрэнуць? І быць падобнымi да мясцовых жыхароy было вельмi iстотна, бо адрознiвацца – значыць, звяртаць на сябе yвагу.

У скрутку дзецi знайшлi ёмiстую торбу, некалькi простых кашуляy з бавоyны i – найгалоyнейшае – плашчы-накiдкi. Тое, што трэба.

Мiлана з Янкам хуценька пераапранулiся, а свае строi паклалi y торбу. Дыядэму дзяyчына ахайна загарнула ды схавала на дно, каб яе нiхто не пабачыy.

Вуж агледзеy iх з ног да галавы i задаволена прамовiy:

– Во! Іншы выгляд. Цяпер вас ужо нiхто не пазнае i не зверне yвагi. Цяпер варта падмацавацца, а тады можна i рушыць у дарогу.

– Вы чытаеце нашы думкi, – усмiхнуyся Янка. – Я ад усiх гэтых прыгодаy i свежага паветра yжо галодны, як воyк.

– Ну, гэта яшчэ не так страшна, – падбадзёрыy мужчына. – Абы не як ваyкалак. Вось гэтыя пачвары сапраyды ненажэрныя.

– Што вы, ратуй, Божа! – адмахнуyся Янка. – Бачылi мы yжо гэтых драпежнiкаy.

Не найлепшыя yражаннi.

– Так, няма нам ратунку ад паслугачоy новага караля. Ай, ды i якi ён кароль, – з непавагай да yладара адмахнуyся мужчына. – Лiчы, сам сябе i абвясцiy ды пасадзiy на сталец. Мiнулi часы добрых i высакародных каралёy. І, на жаль, канца-краю гэтаму не вiдаць, – падагульнiy ён засмучана.

– Не адчайвайцеся, – паспрабавала падняць яго дух Мiлана. – Трэба верыць у лепшае. Дабро заyжды yрэшце перамагае ды святкуе.

– Вашы б словы, юная каралеyна… – уздыхнуy ён.

 – У глыбiнi душы я таксама y гэта веру. Не можа ж так быць, каб увесь час лiха кiравала. Павiнен жа i яму некалi прыйсцi канец?! Павiнен жа нехта яго спынiць i пакараць?! Так, высакародны рыцар? – звярнуyся мужчына да Янкi.

– Бясспрэчна. Справядлiвасць заyсёды перамагае, бо сiла y праyдзе! – цвёрда i рашуча выгукнуy Янка.

У iм ужо вiравала нянавiсць да гэтага злоснага караля-самазванца, расло жаданне расправiцца з гэтым прыгнятальнiкам.