Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Чую голас i словы сапраyднага рыцара, – захапiyся такiм адказам мужчына. – Вам бы яшчэ гэтай рашучасцi перадаць нашым жыхарам i вярнуць яе нашым зняволеным рыцарам – нiякi злы вядзьмак нам бы не быy страшны. Наадварот, усе яго падлiзнiкi i паслугачы y страху разбеглiся б.

– Паверце, каб я мог, зрабiy бы yсё, што y маёй моцы, каб зрынуць ды пакараць яго.

– Веру, высакародны рыцар, шчыра веру, – ад усяго сэрца прамовiy мужчына. – Ну што ж, – працягнуy ён пасля невялiкай паyзы, – разумею, што y вас яшчэ шмат сур’ёзных планаy, не магу вас затрымлiваць.

– Што вы! – усмiхнулася Мiлана.

– Насамрэч у мяне багата спраy. Маю ж працу нiхто за мяне не зробiць. Прашу прабачэння, – схiлiy iзноy галаву незнаёмец, – але змушаны вас пакiнуць. Не хачу лiшнiх пытанняy.

– Трэба – значыцца, трэба, – з разуменнем адказаy Янка. – Яшчэ раз шчыры дзякуй за вашую шчодрую паслугу.

– Як яшчэ чым змагу вам дапамагчы, звяртайцеся. Бывайце.

– Усяго вам найлепшага, да пабачэння, – ветлiва развiталiся з iм Янка з Мiланай.

І незнаёмец хуценька заспяшаyся дадому.

– Падумаць толькi, – выказалася Мiлана, – якiя шчырыя i зычлiвая людзi тут жывуць.

– Гэта насамрэч так, – азваyся Вуж. – Жыхары нашага каралеyства вельмi добрыя. Але яны дужа запалоханыя за апошнiя гады, усяго пiльнуюцца. Таму, як заyважыце косыя позiркi y свой бок, не перажывайце. Хутчэй за yсё, гэтыя людзi цi iстоты проста вас перасцерагаюцца. Адно таму i глядзяць на вас недаверлiва.

Добра пад’еyшы, яны прыбралiся i рушылi iзноy у дарогу праз вёску, ля якой спынiлiся.

Сяло прыкметна рознiлася ад тых, што яны бачылi. Рознiлася не толькi хатамi, але i дарогай. Што такое асфальт, тут, падаецца, i не ведалi. Нiдзе не было электрычных слупоy, а yжо казаць пра аyтамабiлi y дварах цi тыя ж ровары нават i не даводзiлася. Адным словам, анiякiх прыкмет сучаснай цывiлiзацыi. Сапраyднае Сярэднявечча.

Пакуль яны разглядалi наваколле, звярталi yвагу на юных вандроyнiкаy i тутэйшыя жыхары. Але людзi глядзелi на iх скоса, нiбы баючыся сустрэцца з iмi вочы y вочы.

І y гэтых позiрках адчуваyся нейкi недавер, а можа, i запужанасць. Запужанасць невядомым. Што яны, хлопец i юная паненка, могуць з сабою несцi. Добрае цi лiхое? Ды яшчэ i Вуж нейкi з iмi паyзе. Хоць менавiта на яго глядзелi менш за yсё.

– Ты гэта адчуваеш? – сцярожка запытаyся Янка y сястры.

– Як нас разглядаюць?

– Так.

– Ветласцi я нешта не заyважаю.

– Няyжо людзi y вас настолькi запужаныя? – запыталася Мiлана.