Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Я? Не-а! – пахiтаy Янка галавой.

У яго, безумоyна, не было гэтулькi досведу наконт рыбацкай навукi, як у дзеда, але вудай малец ужо yмеy карыстацца. Хай сабе i не як праyдзiвы рыбак, але досыць добра i спрытна. Хлопец замахнуyся i таксама закiнуy гачок у раку.

– О, малайчына! – пахвалiy яго дзед. – Добры рыбак!

– Ну дык ёсць у каго!

І яны, задаволеныя сабой, распачалi лавiць рыбу. Пэyны час гэта адцягвала разважаннi Янкi. Але, гледзячы на павольную плынь ракi i на паплавец, якi калыхаyся на воднай роyнядзi, думкi самi сабой вярталiся да хлопца.

– Дзеду! – паклiкаy ён.

– Ну чаго, Янка?

– Слухай, а што гэта за шалом такi са шчытом быy над люстэркам? Да герба так падобна.

– Дык гэта i ёсць герб, – усмiхнуyся стары.

– Цiкава! А ён проста так там вiсiць цi чыйсьцi?

– Гэта герб тваiх продкаy!

– Маiх продкаy? У нас што, быy свой герб? – шчыра здзiвiyся хлопец.

– Наш род належаy да гэтага герба i карыстаyся iм.

– Гэта як?

– Даyней, калi рыцары збiралiся на вайну i аб’ядноyвалiся пад адной харугвай з гербам, за вайсковыя заслугi iх сем’ям мог надавацца герб.

Ім яны потым карысталiся. Такiм чынам многiя шляхецкiя сем’i займелi падобныя гербы. Наш род пайшоy ад сапраyдных рыцараy.

– Але ж!

Янка быy гэтак здзiyлены, гэтак усхваляваны, што мог бы выпусцiць вуду i не заyважыць таго.

– Ашалець можна! – не мог ачомацца хлопец. – А чаму я нiчога дагэтуль не ведаy?

– Папраyдзе, гэтага нават твой бацька не ведае. Я пра тое асаблiва нi з кiм не размаyляy.

– А чаму?

– Ну як табе патлумачыць? Не тыя часы былi, скажам так.

– У сэнсе?

– Калiсьцi за такое маглi i выправiць куды, у Сiбiр цi яшчэ што горай. Хаця твой бацька i нарадзiyся yжо y больш вольны час, але yсё адно лепей было не распавядаць пра сваё паходжанне.

– А цяпер што?

– Ужо можна i не хаваць. Але каму гэта цяпер цiкава?.. – сумна прамовiy дзед.

– Мне! – гарэлi вочы хлопца. – Вельмi! Гэта ж так iстотна ведаць, – кiм былi твае продкi. Асаблiва калi гэтакiя. Я дагэтуль пра рыцараy толькi y кнiжках чытаy ды фiльмы пра iх глядзеy.

А цяпер разумею, што y маiм родзе былi рыцары! Цiкава ж!

– Шчыра кажучы, мяне вельмi цешыць, што цябе гэта так уразiла, – павесялеy дзед. – Можа, у цябе атрымаецца болей даведацца пра нашых продкаy. Я стары yжо. А y вас, маладых, усе магчымасцi сёння на тое ёсць. І архiвы, i бiблiятэкi вунь якiя, i гэтае, як яго…

– Сецiва? – падказаy хлопец.

– Ага, яно самае. Вось дзе рэч, кажуць, цудоyная.