Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Усё, што пажадаеш, можна знайсцi, – пагадзiyся Янка. – Трэба будзе y вольны час, як вернемся, паглядзець. Магчыма, што i знайду.

– Мо што i мне потым апавядзеш.

– Абавязкова, дзеду.

– О! – раптоyна гукнуy дзед, i Янка павярнуyся y той бок, куды глядзеy дзед. – Торкае, глянь ты, торкае!

– Ага, – адразу з iмпэтам пералучыyся Янка на iншае. – Глянь ты, i сапраyды, бярэ! Ды i добра, вiдаць жа. Гэтак цягне, няйнакш, вялiкая рыбiна.

– Так, давай, давай! – дзед шмаргануy вуду i закруцiy шпульку.

Урэшце над воднай плынню паказалася i сама рыбiна, якая выскачыла на iмгненне з вады, спрабуючы вызвалiцца ад гачка.

– Падхватнiк, Янка, хутчэй падхватнiк! – крычаy дзед, падцягваючы рыбу, якая yпарта супрацiyлялася.

Хлопец кiнуy сваю вуду i скокнуy па падхватнiк. Дзед падвёy рыбу блiжэй да берага, а хлопец яе yдала падхапiy. Ён ледзь выцягнуy рыбiну на бераг, ажно той падхватнiк прагнуyся.

– Глядзi, глядзi! – раптоyна гукнуy дзед.

Хлопец кiнуyся ратаваць сваю вуду, якую рыбiна магла сцягнуць за сабою. Янка падсякаy яе i падцягваy гэтак, як вучыy дзед. Рыба пачала весцi з боку y бок, але хлопец усё блiжэй падцягваy яе да берага. Лёска напiналася, як струна, але гэта адно падахвочвала хлопца. Яшчэ крыху намаганняy – i ягоны yлоy на беразе.

А далей яны толькi i паспявалi, што выцягваць згаладалую рыбу, i за колькi гадзiн ужо мелi болей чым зайздросны yлоy. Такога Янка i не мог уявiць.

Нечаканая разгадка.

Дахаты нашы рыбакi вярнулiся надта шчаслiвыя i з багатым уловам. Вядро, амаль поyнае рыбы, Янка ледзь перанёс праз парог i з грукатам бухнуy на падлогу. Яго перапаyняy гонар мужчыны-здабытнiка, якi з лiшкам выканаy свой гаспадарскi абавязак кармiцеля сям’i. Следам за iм ужо больш сцiпла yвайшоy дзед i цiха паставiy вуды i рэчы y кут.

– Вось! – пахвалiyся Янка. – Ледзь данеслi!

– Матка Боска! – радасна пляснула y ладкi бабуля. – Ну вы i малайцы!

– Але ж, сапраyдныя рыбакi! Здабытнiкi! Гэта ж трэба, гэтулькi рыбы налавiлi! – падтрымаy сваiх родных тата i папляскаy сына па плечуку.

І той з гонарам, але y той самы час i yсхвалявана працягнуy яе бацьку.

– Ды што вы, – прамовiy збянтэжаны ад пахвалы хлопец. – Я ж з дзедам. Каб не ён…

– Слушна, Янка, – падтрымаy такое iмкненне да справядлiвасцi бацька. – Славай трэба дзялiцца з тымi, хто дапамагаy яе дасягнуць.