Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

 – Ну, тата, – звярнуyся ён ужо да свайго бацькi, – вы мяне yразiлi, нават перасягнулi самога сябе. Мяркую, Янка надоyга запомнiць такую рыбалку!

– Толькi куды ж мне цяпер усю гэтую рыбу падзець? – прамовiла бабуля.

– Частку можам засмажыць альбо y печы згатаваць, – прапанавала мацi. – А рэшту сёння возьмем з сабой у госцi. Будзе выдатны падарунак.

– Якiя госцi? – крыху здзiвiyся Янка, i не таму, што было шкада з кiмсьцi падзялiцца, а таму, што нечаканымi былi навiны пра выправу на госцi адразу па прыездзе.

– Цётка твая нас усiх сёння да сябе паклiкала, даyно не бачылiся.

– Вой, матуля, я сёння так стамiyся i не выспаyся… Можна я yдома застануся?

– Яна yсiх паклiкала, – крыху разгубiлася мацi.

– А з iншага боку, мо няхай ён дома застанецца? – падтрымаy сына бацька. – Мяркуй сама: iншыя дзецi нават прыблiзна яго yзросту туды дакладна не прыйдуць. Што ён там рабiцьме? Будзе сядзець i глядзець на нас, слухаючы сумныя дарослыя разважаннi?

– Во! – далучылася да размовы i Мiлана. – А можна тады i я yдома застануся? Што я там адна буду рабiць? Я лепей сябровак сваiх адведаю, даyно не бачылiся.

Мяне yжо суседка Марыська клiкала да сябе, Янку таксама.

– Мяне? – здзiвiyся Янка.

– Не, цябе запрашаy ейны брат, твой прыяцель, – патлумачыла Мiлана. – Я сказала, што y цябе ёсць рыцарскiя даспехi, а яна пра гэта апавяла брату, той вельмi хацеy iх пабачыць.

– Але ж! Я толькi yчора заявiyся, а yжо аднавяскоyцы ведаюць з чым.

Усе адразу ж засмяялiся з такой серыi навiн.

– А што? – як нiчога нiякага працягнула Мiлана.

 – Я ёй пахвалiлася сваёй дыядэмай i тваiмi даспехамi. Ёй з братам дужа цiкава на iх паглядзець. Пэyна, яны такога яшчэ нiколi не бачылi.

– Добра, вазьму з сабой.

– Можа, так для вас будзе лепей, – пагадзiлася мацi.

– Анягож! – падтрымаy тата. – Ім з сябрамi будзе куды весялей, чым з намi.

– А вы? – звярнулася мама да свёкра. – З намi пойдзеце? Не стамiлiся?

– Я? Вядома ж, пайду. Мне ж рыбалка не y цяжар была. Мне ж гэта хутчэй за звыклую забаyку.

– Ды i я таксама не тое што стамiyся, – быццам стаy апраyдвацца Янка, – проста не выспаyся, прачнуyся ж рана…

– Нiхто ж нiчога не кажа, – супакоiy яго дзед. – Гэта мне, старому, ужо з рання не спiцца. А вам, вядома, проста неабходна высыпацца.

Дарослыя пераапранулiся i сабралiся выходзiць з дому. Але yжо y апошнi момант дзед заyважыy, што вуды ён так i не прыбраy у камору.

– Во дзе ёлупень стары! – пакпiy ён сам з сябе. – Зусiм вылецела з галавы.