Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства

– Ай, бацька, – звярнуyся да яго тата Янкi, – прыйдзем – прыбярэш. Выходзiм.

– Не-не-не! – заyпарцiyся дзед. – Рэчы заyжды мусяць быць на сваiх месцах. Пагатоy новая вуда, дарагая такая! А ты кажаш, каб яе вось так кiнуy? Ды мне ж супакою не будзе, увесь час у гасцях буду думаць, як яна там.

– Добра. Толькi хутчэй, калi ласка. А то нас, пэyна, ужо чакаюць.

– Я зараз, хуценька.

Дзед падхапiy кiнутыя рэчы i пашыбаваy з iмi да каморы. Ён адамкнуy дзверы, усё паставiy, выйшаy i зачынiy дзверы. А затым падняy руку, каб замкнуць iх, мяркуючы, што ключ у замочнай шчылiне, i на iмгненне знерухомеy, спрабуючы нешта yспомнiць.

– Дзiyна, – прамармытаy ён.

Ключа y дзвярах не было. Стары пачаy аглядаць свае кiшэнi, але i там было пуста.

– Нiчога не разумею, – прамовiy ён.

– Што такое? – запыталася жонка.

– Ды ключ, дакладна ж памятаю, што пакiнуy яго y дзвярах. Падаецца ж, не вымаy. Цi не? Мо y каморы паклаy дзе? – выказаy ён здагадку i зноy пачаy шукаць.

– Ды хадзем ужо, проста прычынi дзверы.

Што можа здарыцца з тваёй каморай за паyдня?

Але дзед нiчога не адказваy, яго цяпер болей хвалявала пытанне, куды ён падзеy ключ.

– Ай, тата, i сапраyды, – карцела yжо выйсцi i бацьку Янкi, – проста прычынi дзверы. Дзецi yдома, калi што – затэлефануюць. Нам жа тут недалёка iсцi, гэта ж не y суседняю вёску цi яшчэ куды.

– Ну добра, добра, – без асаблiвай радасцi змушана пагадзiyся дзядуля.

Ён проста прычынiy дзверы, яшчэ колькi секунд памуляyся каля iх, не маючы ахвоты пакiдаць дзверы незамкнёнымi, а потым рашуча махнуy рукой i yрэшце скiраваy з усiмi да выйсця.

Не ведаy ён тады, да чаго гэта yсё можа прывесцi. Хоць недзе там, у глыбiнi, нешта тачыла яго. Ну, значыцца, лёс такi. Што наканавана…

Янка не бачыy усяго гэтага. Яго змарыла пасля ранняй рыбалкi i перакусу, i ён ужо амаль без сiл павалiyся на ложак. А Мiлане, хоць тая i бачыла yсё, гэта было не надта цiкава.

Дарослыя yрэшце сышлi, i дзецi засталiся адны y доме. Янка пасапваy, а сястрычка тым часам пайшла збiрацца на госцi да сяброyкi.

Яна ведала, што там будзе прысутнiчаць i сябра яе брата, таму жадала выглядаць як мае быць. Дзяyчына пачала перабiраць адзенне, каб абраць, якi строй болей пасуе да дыядэмы. Пакуль яна yпрыгожвалася, Янка паспеy крыху адпачыць. Устаy ён поyны сiл. Цяпер можна хоць на госцi, хоць на пошукi прыгод. А як вядома, хто шукае прыгодаy, той заyжды iх знойдзе. Цi яны яго…

Янка, злёгку пацягваючыся, выйшаy са свайго пакоя. Выйшаy i знерухомеy.