Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Тут амаль нiчога не змянiлася, усё так жа прыгожа.

– Бацька распавядаy пра тую сустрэчу. Ён казаy, што вельмi доyгi час цалкам не мог зразумець, адкуль вы yзялiся y такой глухменi. Пра паляну з выйсцем у iншы свет бадай нiхто не ведаy, таму ён i любiy там адпачываць. І ён не менш за вашага спалохаyся, калi вы з’явiлiся нiадкуль.

– У пэyным сэнсе можна i так сказаць.

– Мудры Пугач добра разумеy, што чым меней хтосьцi будзе ведаць пра тое, адкуль вы з’явiлiся, тым у большай небяспецы будуць жыхары каралеyства.

Ён адмовiyся дазнацца пра выйсце, як яму гэтага б нi хацелася i цiкава нi было. Апроч майго бацькi, нiхто пра тое больш i не чуy. І толькi перад самай смерцю, калi ён ужо дакладна разумеy, што яго час палiчаны, распавёy мне таямнiцу. Бо нельга такое знесцi з сабой, яшчэ можа надысцi час, калi гэта яшчэ можа спатрэбiцца. І, на жаль, ён надышоy.

– Але чым мы можам дапамагчы?

– Як?! Вы – нашы героi! Тыя, у каго мы верым! А без веры нам i не выстаяць. Зараз яна нам патрэбная, як нiколi.

З верай мы пераможам! Зараз выйсця няма – альбо перамога, альбо смерць.

– Лепш перамога, – прамовiy Янка.

– Дакладна, – падтрымала Мiлана. – Будзьма разам!

– Дзякуй! – з палёгкай радасна выгукнуy Вуж.

Шлях да мудрага Пугача

Яны iшлi праз лес, i яркiя yспамiны даганялi герояy з кожным крокам. Мяркуючы па yсiм, хутка быy павiнен паyстаць каралеyскi замак. Наперадзе здаyся прасвет, але хаду замаруджвалi зарослыя павуцiннем хмызнякi. То i справа даводзiлася рассоyваць iх i абтрасацца ад налiплых смецця i лiстоты, што псавала yвесь настрой.

– Ну i разраслося iх, – прабурчаy незадаволена Янка.

– Так, мiнулым разам дарога была лягчэйшай, – пагадзiлася сястра.

Але yжо хутка юнакi былi y гуморы.

– Нарэшце замак! – усцешыyся хлопец.

Толькi пачуццё радасцi тут жа змянiлася трывогай. Па хмызах пранёсся трэск галiн, усё захадзiла ходырам, i па верхавiнах кустоy было вiдаць, як нешта наблiжаецца y iх бок даволi хутка. Яны нiяк не маглi разгледзець, што там, i гэта насцярожвала ды пужала.

Да таго ж з усiх бакоy пачалi нарастаць пранiзлiва гiдкiя крыкi i воклiчы, якiя да дрыжыкаy казыталi нервы.

Ды праз момант Янка не толькi супакоiyся, але рашуча выпрастаyся i з сур’ёзным выглядам стаy, расставiyшы рукi па баках. Мiлана здзiвiлася i yважлiва yтаропiлася на кусты. Цяпер было yсё зразумела. Праз зараснiкi, змiнаючы yсё на сваiм шляху, неслiся маленькiя чалавечкi y велiзарных капелюшах i высокiх ботах.