Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Хацеy ужо i цмокава дзiцяцi забiць…

– Дзiцяцi? – перабiy яго Янка.

– Так, з таго самага яйка, якое вы i yратавалi, вылупiyся маленькi цмок. На шчасце, у яго атрымалася пазбегнуць той жа сумнай долi.

– Вух, як здорава! Але ж як ён выратаваyся?

– Семаргал усё разлiчыy, але не ведаy ён, што y пячоры любiy бываць Вярнiгара, якi моцна прывязаyся да малога, няньчыyся з iм. І y тую ноч таксама волат быy у пячоры, спаy побач. У цемры яго нiхто не заyважыy. Толькi, на жаль, абудзiyся ён запозна, калi працяты Цмок перадсмяротна пачаy выгiнацца y пакутах.

Але шанец дапамагчы малому яшчэ быy. Вярнiгара yступiy з ворагамi y няроyную бойку. Ён змог даць iм рады, аднак у Семаргала атрымалася yцячы. А Вярнiгара разам з маленькiм цмокам вымушаны былi схавацца y небяспечным месцы. Дзякуй, што горы i разгалiнаваныя хады y пячорах ён ведаy як свае пяць пальцаy.

– І што адбылося далей?

– Гэтага нiхто не ведае, бо не бачылi больш нi волата, нi цмока. Кажуць толькi, што волат атулiyся y пячорах i yзяy на сабе клопаты за маленькiм Цмокам.

Той жа яшчэ нават лятаць не yмеy…

– Хочацца спадзявацца, што yсё абышлося, – задумаyшыся, Янка працягнуy: – Цi не трэба iзноy iсцi да мудрага Пугача? Баюся, без размовы з iм i яго парад няма сэнсу нават штосьцi i думаць, не тое што пачынаць.

– Так, – падтрымала Мiлана. – І гэтым разам усё значна цяжэй… Але ж чакайце, – узгадала нешта дзяyчына i дакранулася да кулончыка на шыi, якi yзяла з сабой у падарожжа па дзiyным каралеyстве. – Калi Цмок жывы, то… – прамовiла яна загадкава i пацерла yпрыгожванне.

Чамусьцi цяпер ёй не здавалася, што яна ляцiць недзе высока па-над лесам, як гэта было мiнулым разам. Не было тых краявiдаy, ад якiх дух перахоплiвала. Цемра, быццам перад табою каменныя муры, пачуццё непакою i бездапаможнасцi. Нешта незразумелае. Яна змоyкла i стаяла цалкам разгубленая.

– Штосьцi не так? – занепакоiyся брат.

– Нават не ведаю. Напэyна, стамiлася. Усё так нечакана.

– Ну, тады адведаем нашага старога знаёмага. Вось ён здзiвiцца! Заклад, ён, пэyна, i не чакаy такога!

– Шчыра кажучы, гэта ён мяне i yгаварыy адшукаць вас.

Бо цяпер вы – наша апошняя надзея, – шматзначна прыжмурыyшы вока, прамовiy Вуж.

– Дзiyна, але ж чаму ён сам да нас не завiтаy?

– Гэта yжо асобная гiсторыя. Ну, сябры, шлях у нас доyгi. Рушым!

І яны кранулiся y дарогу да мудрага Пугача, а Вуж распавёy iм яшчэ адну гiсторыю:

– Цi памятаеце вы, як сюды трапiлi yпершыню?

– Гэта нiбы yчора было.