Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Як толькi злыднi пра гэты пачулi, тут жа змянiлiся y тварах.

– Не-не-не, – нават адступiлi яны назад. – Не трэба мех, не трэба балота. Мы вас, вядома ж, правядзём. Чаму б не дапамагчы старым знаёмым?

Адзiнае, чаго злыднi баялiся больш за yсё, – гэта патрапiць у мех i быць кiнутымi y балота.

– Іншая размова! – задаволена прамовiy Янка, дастаючы руку. – Вядзiце!

– Добра, добра, – прабурчаy галоyны.

Ён выштурхнуy аднаго са сваiх памагатых i прамовiy:

– Вось вам павадыр, ён тут усе сцежкi i патрулi ведае.

– Так, – падпарадкаваyся той.

– Дзякуй! З вамi прыемна мець справу, – з усмешкай выказаyся Янка. – Я ведаy, што мы дамовiмся.

– Яшчэ б! З такiмi майстрамi дамаyляцца, – насупiy бровы галоyны.

– Тады не будзем больш адымаць ваш час i адцягваць ад службовых абавязкаy. Да сустрэчы!

– Бывайце здаровыя!

І yсе разышлiся: злыднi пайшлi абыходзiць тэрыторыю, а нашы героi рушылi да вёскi, якая стаяла на шляху да Пугача.

Толькi цяпер яны iшлi зусiм iншымi сцежкамi, чым падчас першага падарожжа. Семаргал зрабiy высновы з гiсторыi падзення Волха, i многiя дарогi цяпер патрулявалiся. Карантышка-злыдзень раiy iм прытулiцца i iсцi цiшэй. Ён паказваy, дзе i y якiх хованках сядзяць патрулi. Нярэдка нi Янка, нi Мiлана, нi Вуж не маглi iх разгледзець, што i не дзiва, на тое яны i хованкi. А часам iх было вiдаць, бо нават i не хавалiся, упэyненыя y сваёй беспакаранасцi.

– Я бачу, што яны занадта вольна сабе пачуваюць, – заyважыy Янка.

– Ну так, вераць у сваю непераможнасць, – пагадзiyся злыдзень.

– Што ж, самаyпэyнены часам губляе пiльнасць. Гэта можа быць нам на руку, – падмецiла Мiлана.

– Вось i я пра тое, – пагадзiyся брат. – Няхай яны i далей наiyна вераць, што сiла за iмi. Волх таксама лiчыy сябе yладаром усяго i yсiх. І дзе ён цяпер? Час усё расставiць па сваiх месцах. Бо сiла не y моцы ды зброi, а заyсёды на баку праyды.

Чым болей яны аддалялiся ад каралеyскага замка, тым меней было патрулёy. Нарэшце злыдзень iх запэyнiy, што далей iх амаль няма, хоць i параiy быць пiльнымi. Яны падзякавалi павадыру i развiталiся з iм. Вельмi хутка ён заспяшаyся да сваiх, перабiраючы сваiмi малымi ножкамi y вялiкiх ботах, а на яго галаве y такт хадзе раздзiмаyся непамерна вялiкi капялюш.