Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Але ж сваёй ганарлiвай выправай ён i выгляду не падаваy, што яму можа хоць нешта перашкаджаць. Мабыць, ён так прызвычаiyся? Або дзякуючы вялiкаму памеру вопраткi маленькiя злыднi здавалiся сабе большымi? Дзiyныя стварэннi, што нi кажы.

Юныя падарожнiкi тым часам наблiзiлiся да вёскi, якую наведвалi i даyней. Толькi на гэты раз Вуж загадзя паклапацiyся пра тое, ува што пераапрануцца юнакам. Ён прадбачлiва прыхаваy адзежу y лесе. Падрыхтаванымi да новых сустрэч, яны i yвайшлi y вёску. Нельга сказаць, каб нешта змянiлася за час апошняга наведвання, хiба на драбнiцу.

Тым не менш было заyважна: калi раней мясцовыя жыхары хавалiся i пры сустрэчы апускалi долу вочы, то цяпер у iх поглядах былi гонар i тая iскра, якая yспыхне, дай толькi ветру дзьмухнуць. Гэта yжо былi iншыя людзi, якiя зведалi волю i добра памяталi смак свабоды. Па вачах было вiдаць, што на iх цiснулi, але не змаглi зламiць. І гэта было добрым знакам. Не yсё страчана, а высiлкi нашых герояy падчас мiнулага падарожжа не прайшлi дарма.

Ацэньваючы сiтуацыю, Янка з Мiланай прышлi да высновы, што новы кароль згрупаваy асноyныя сiлы вакол замка i yнутры яго, баючыся нападу. Значыцца, па каралеyстве войск раскiдана меней. Гэта трэба будзе yлiчваць, каб скарыстаць найлепшым чынам. Праходзячы па вёсцы, вандроyнiкi не сустрэлi ваяроy караля. Цi, можа, яны i сядзелi y якой хаце на yскрайку ды не турбавалiся лiшнi раз? Не вiдаць – яшчэ не значыцца, што няма.

Падарожнiкi yжо дайшлi да сярэдзiны вёскi, як iх увагу прыцягнула дзея.

Папросту сярод вулiцы, на невялiчкай прасторы збоку ад дарогi, зграмадзiyся тлум люду. Янка з Мiланай зацiкаyлена наблiзiлiся i працiснулiся памiж народу, каб паглядзець, што адбываецца. На iх здзiyленне, там была сапраyдная батлейка. Нехта на вулiцы, побач з плотам адной з хат, паказваy лялечнае тэатральнае прадстаyленне. Усё было так прыгожа i цiкава зроблена, што дзецi не маглi адарваць вачэй ад дзеi на сцэне. Гульня захапiла, i яны на пэyны час забылiся пра yсё. Героямi пастаноyкi былi рыцар на канi, прыгожая каралеyна, цмок ды нейкi злодзей. Янка з Мiланай глядзелi пастаноyку, унiкаючы y сюжэт, i да iх закралася думка, што yсё гэта iм знаёма – постацi герояy, эпiзоды…

Янка з Мiланай пераглянулiся, i iх вусны кранула лёгкая yсмешка. Дзяyчына yзяла брата за руку, i яны выбралiся з натоyпу. Адышоyшы крыху, хлопец прысеy да Вужа i паyшэптам спытаy:

– Гэта што, мы?

– Так, безумоyна. Вы зараз героi! Пра вас складаюць легенды.