Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Вы yпэyненыя? – не хацела верыць у гэта Мiлана.

Яна яшчэ добра памятала тых бязлiтасных дзiкоy, якiя ледзьве не з вар’яцтвам прыслужвалi Волху. Гэта не тыя iстоты, з якiмi вам захочацца сустрэцца y глухiм лесе.

– Дакладна! – нi на хвiлiну не сумняваyся Вуж. – Можа, слых у змей не самы лепшы, але па наймалым ваганнi глебы i паветра я магу, як нiхто, вызначыць, хто i дзе знаходзiцца. Таму, паверце, зараз лепш не марудзiць.

Усё, больш не трэба было нiякiх слоy. Янка прыпадняy змея на галiны дрэва, пад якiм яны сядзелi, дапамог забрацца сястры, хутка yзлез i сам.

Для большай бяспекi яны забралiся як мага вышэй i, стаiyшыся, утаропiлiся долу. Прайшло некалькi iмгненняy, i непадалёк захадзiлi ходырам верхавiны высокiх зараснiкаy разрослага хмызняку. Нарэшце з-за кустоy паказалiся i вiнаватыя таго шуму. Вужык цалкам меy рацыю, гэта i насамрэч апынулiся дзiкi.

Напачатку з-за кустоy выбег адзiн – буйны i з грознымi чорнымi вочкамi, якiя шалёна бегалi на яго зарослай шчацiннем галаве, азiраючыся па баках, цi няма каго.

Дзiк нешта неразборлiва прабурчаy i прабегся трохi наперад.

Але далейшая карцiна прымусiла нашых падарожнiкаy прыемна здзiвiцца. Услед за iм выбеглi з дзясятак невялiчкiх яшчэ паласатых парсючкоy. А за iмi крочыла, вiдаць, iх мацi.

– Дык гэта ж сям’я, – з усмешкай цiха прамовiла Мiлана.

– Так, пэyна, не ва yсiх ёсць жаданне ваяваць на баку злыдня, – прымецiy яе брат.

– Лiшнi раз пераконваюся, што не варта пра yсiх думаць аднолькава.

– Маеш рацыю, сястрычка.

Шчаслiвая вялiкая сямейка доyгiм ланцужком, самавiта перавальваючыся, прабегла недалёка ад iх i з такiм жа шумам, патрэскваючы пад сваiмi капыткамi галiнкамi, схавалася y зараснiках.

І толькi па верхавiнах галiн, якiя хiсталiся i прагiналiся, можна было здагадацца, у якiм напрамку кабаны аддаляюцца.

– Хто б мог падумаць?! – дзiвiyся Вуж. – Такiя малыя, а столькi шуму.

– Ну дык i iх нямала, – усмiхнулася Мiлана.

– Гэта дакладна. Весела iм хiба.

Янка злез з дрэва i дапамог астатнiм.

– Але ж усё адно лепей ад iх трымацца здалёк, – прамовiy Вуж.

 – Нiколi не ведаеш, што y гэтых дзiкоy на розуме.

– Так, яны могуць здзiвiць.

– Пакуль мы не дойдзем да Пугача, нам лепей трымацца асцярожкi, – адзначыy хлопец.

– Ужо блiзка. Мяркую, па дарозе да яго нас больш нiякiя сюрпрызы не чакаюць.

І яны, атросшыся, рушылi далей. Ужо было вiдаць, як хутка пачынае шарэць, i падарожнiкi дадалi ходу. Іх шлях быy без прыгод. Нарэшце яны пабачылi наперадзе прасвет.