Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Падаецца, недзе тут, – пачала yспамiнаць Мiлана.

– Маеце рацыю, – падтакнуy Вуж. – Мы прыйшлi.

І праз хвiлiну перад iмi паyстала прасторная паляна. А пасярод яе велiчна yзвышаyся магутны разгалiсты дуб – той самы, у якiм жыy мудры спадар Пугач. Гэта было яго неверагодна дзiyнае жыллё.

Гiсторыя караля Мацея. Янка з Мiланай – героi на вякi

Ужо пачынала вечарэць. Вандроyнiкi цэлы дзень правялi на нагах i пасля доyгай дарогi вельмi стамiлiся. Але, як толькi перад вачыма паyстала жыллё Пугача, настрой адразу ж узняyся, стомленасць бы рукой зняло, i яны дадалi хады.

Цёплыя пачуццi i яркiя yспамiны атачылi iх, i юнакi заспяшалiся да запаветнага дрэва, бы iх вецер падхапiy.

Яны пабеглi так бадзёра i гучна, што радасны гоман было чуваць па паляне. Вiдаць, гаспадар Пугач, якi чакаy гасцей, пачуy тыя воклiчы i высунуy галаву з дупла. А, пазнаyшы сваiх старых знаёмых, ён усцешана выбраyся на тоyстую галiну, што расла пад дуплом, i павiтаy кампанiю, ветлiва махаючы крылом.

– Спадар Пугач! Спадар Пугач! – шчаслiва закрычалi яны. – Дзень добры!

– Хо-хо-хо! – засмяяyся ён. – Добры! Насамрэч добры! Няyжо ж гэта вы, мае даражэнькiя?! Як жа я рады вас iзноy бачыць, вы нават не yяyляеце. Ну, давайце заходзьце. Зараз, зараз… – усё паyтараy ветлiвы гаспадар.

Пугач нырнуy зваротна y сваё жыллё. Праз некалькi iмгненняy пранёсся працяглы трэск, да якога было цяжка прызвычаiцца. Падавалася, дуб вось-вось напалову патрэскаецца. Дрэва задрыжала, i yпоперак яго пачала з’яyляцца расколiна, вышэйшая за дарослага чалавека.

Яна шырэла, пакуль не зрабiлася дастатковай для таго, каб праз яе можна было прайсцi.

Юнакi разам з вужыкам, апынуyшыся yнутры, асцярожна пакрочылi па цёмным вузкiм калiдоры, ад якога цягнула волкай старой драyнiнай. Але яны не звярталi на гэта yвагi, бо ведалi, наколькi yтульна i прасторна долу, папросту казачна.

Хутка пабачыyся прасвет, а там i пакой. У гасцiную залу яны yвайшлi разам з Пугачом, якi адначасова з iмi спусцiyся з гары па стромкiх сходах.

Ён распасцёр свае шырокiя крылы i, не хаваючы эмоцый i шчырых пачуццяy, накiраваyся да iх.

– Мае сябры, дайце ж я вас абдыму! – паклiкаy ён усiх пад свае крылы. – Якi ж я шчаслiвы, што вы прыйшлi! Мае прывiтаннi!

– Дзень добры! – прытулiлiся юнакi да яго. – Мы таксама рады вас бачыць, мы вельмi сумавалi.

– Хо-хо-хо! Як жа мяне цешаць вашы словы! Вужу! – звярнуyся ён да змяi.