Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Якi ж ты малойца, што адшукаy iх! Цяжка было?

– Не без гэтага, задача была няпростая, – усмiхнуyся той. – Па праyдзе, больш пужала, што трэба было адправiцца туды, куды нават i сам не ведаy.

– Невядомасць многiх пужае, гэта нармальна.

– Так, але ж як у тую невядомасць было трапiць?.. Ледзь адшукаy ход. Давялося yспамiнаць усё, што казаy бацька, астатняе дамыслiваць.

– Я нiколi y табе не сумняваyся, ты заyжды быy цямлiвым. Такi ж разумны, як бацька. Ён бы табой ганарыyся.

– Дзякуй, спадзяюся.

– Тое дакладна, павер мне. Ну, а вы як маецеся, мае юныя сябры? – звярнуyся ён да Янкi з Мiланай. – Пакажыцеся.

Усмiхаючыся, яны адышлi на некалькi крокаy назад.

– Хм, – задуменна прамовiy Пугач. – Прызнацца, я чакаy вас убачыць большымi. Хаця… – нешта цi yспомнiy, цi падумаy ён i махнуy крылом. – Мне б так захоyваць знешнi выгляд, – засмяяyся ён i правёy па сваiм старым пер’i.

– Ну што вы! Вы вельмi добра выглядаеце.

– Дзякуй за добрыя словы! Пацешылi старога. Распавядзiце ж, чым займалiся yвесь гэты час? Дзе былi, што бачылi?

– Ды асаблiва нiдзе.

Дома y дзядулi з бабцяй. Сябры, рыбалка, забавы. Нiчога новага. Што y нас магло здарыцца за такi кароткi час?.. – прамовiy гэта i адразу ж сумеyся Янка, успомнiyшы, што час дома i y iншасвеце – зусiм розныя рэчы.

– А y нас тут, мае даражэнькiя, столькi yсяго здарылася, што вам нават i не перадаць.

– Нам пан Вуж распавёy. Вельмi вам спачуваем.

– Так, добрага мала.

– Скажыце, калi ласка, а што ж адбылося з вашым каралём?

– Вы пра рыцара Мацея, якога мы абралi каралём пасля перамогi над Волхам?

– Так, менавiта.

Слаyны ваяр. Ён жывы?

– Жывы. Але ж…

– Што?

– Ды y вязнiцы ён, у Семаргала.

– Ну, галоyнае, што жывы.

– Ды яно так. Але самi можаце здагадацца: звычайнаму чалавеку яшчэ невядома што лепей – у вязнiцы Семаргала альбо…

– Дык i рыцар Мацей – чалавек загартаваны, такiх мужных яшчэ пашукаць. Мы добра памятаем, як ён бiyся y бiтвах.

– Так, адчайны ваяр, мужнасцi яму не займаць.

Але не ведаю, хто здольны вытрымаць здзекi семаргалаyскiх катаy.

– А y вязнiцы ён у той жа, што i пры Волху пакутвалi рыцары?

– Так, у той самай, што Цмок ахоyваy.

– Трэба было, каб Цмок яе yшчэнт зруйнаваy!

– Можа быць, але ж тое не выйсце. Няволiлi б тады y сутарэннях замка. І ахоyвалi б ужо найадданыя паслугачы Семаргала. А гэта яшчэ горш, бо там самыя бязлiтасныя i бяздушныя сабралiся.

– Таксама верна.