Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Акурат нядаyна паставiy iмбрычак.

Мiлана прывяла сябе y парадак i выйшла да стала. Гасцiнны Пугач прыгатаваy ёй зусiм лёгкi сняданак. Дзяyчына прысела, паднесла да вуснаy кубачак гарачай гарбаты i зацягнулася водарам.

– Як шыкоyна пахне, – замiлавана прамовiла яна i зрабiла глыточак. – Што гэта?

– Хо, найсмачнейшыя духмяныя i гаючыя зёлкi – чабор, лiпавы цвет, крыху мяты i мелiсы, ну i так, па дробязi. А для асаблiвай асалоды – борцевы мёд ад лясных пчол-баровак.

– Ай, як цудоyна! – шчыра здзiвiлася Мiлана.

– Дык мы жывём у лесе, – сцiпла пахвалiyся Пугач. – Вам смакуе?

– Шыкоyна!

Яна адпiла яшчэ, i напой, хоць i быy гарачы, прабегся па нутры адначасова цяплом i прыемнай прахалодай мятных траy. І адразу ж зрабiлася так прыемна, лёгка i yтульна…

– М-м-м, – была дзяyчына y захапленнi.

А потым яна яшчэ i адкусiла хатняе хрумсткае печыва, клапатлiва вырабленае гаспадаром, запiла i тым засталася вельмi задаволеная:

– М-м-м, цудоyны смак.

– Мяне, прызнацца, вельмi цешыць, што так дагадзiy юнай панi, – расчулена прамовiy птах. – Але ж дзе наш Янка? Ён дагэтуль яшчэ не выйшаy. Няyжо яшчэ спiць?

– Напэyна. Я yчора клалася, а ён заставаyся яшчэ пачытаць. У вас такая багатая i цiкавая бiблiятэка. Мой брат быy настолькi захоплены, што папросту не мог адарвацца. Я нават i не ведаю, а каторай ён лёг. Не здзiyлюся, калi yжо пад ранiцу.

– Ён, пэyна, аматар?..

– Так.

– Гэта вельмi пахвальна, калi малады чалавек прагне ведаy i цягнецца да iх. Вельмi пахвальна! У вас, напэyна, таксама вялiкая бiблiятэка?

– Дастаткова багатая, але з вашай i блiзка не параyнаць, – гаспадар, вядома ж, усцешыyся такiм словам, прыняyшы iх за пахвалу. – Яе пачаy складаць яшчэ наш дзядуля, ён быy вучоны.

– Сапраyды?! – прыемна здзiвiyся Пугач.

– Так. Потым працягнуy гэты занятак тата, ну i мацi далучылася.

– А тата – таксама вучоны?

– Не, толькi дзядуля па мацi. А мацi y нас лекарка.

– Мая ёй павага.

– Дзякуем! А нейкая частка кнiг – наш унёсак.

– Вельмi добра.

– Тым не менш у вас кнiг значна болей.

– Гэта i зразумела, – усмiхнуyся птах. – Іх збiрала шмат пакаленняy, многiя з гэтых кнiг значна старэйшыя за мяне. Ім нават больш гадоy, чым маiм бацькам i бацькам маiх бацькоy.

– Ад гэтага яны яшчэ больш каштоyныя.