Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Нечакана iх размову перапынiy заспаны голас:

– Добрай ранiцы! Цi дзень?!

Яны азiрнулiся, i на iх тварах з’явiлася лагодная yсмешка. У пройме стаяy, пазяхаючы, паyсонны Янка, пацiраючы вочы.

– Добрай!

– Нават не буду пытацца, выспаyся ты цi не, – пажартавала сястра.

– І не пытайся, – толькi адмахнуyся брат.

– Але ж а каторай ты лёг? – усё ж пацiкавiлася яна.

– Нават не ведаю, – толькi пацепнуy ён плячыма. – Але вельмi… – iзноy пазяхнуy ён.

– Вельмi познай ноччу цi ранняй ранiцай? – не пераставала дражнiцца сястра.

– Недзе памiж, – усмiхнуyся хлопча. – Так засядзеyся, што i не прыпомню.

– Знайшлося што цiкавае? – спытаyся гаспадар.

– Так, i дужа багата. У вас шыкоyная бiблiятэка. Столькi yсяго!

– Дзякую! Буду рады, калi яна прынесла карысць.

– Яшчэ i якую! Я дазволiy сабе некалькi кнiг адкласцi. Вывучаy iх i знайшоy iнфармацыю, якой мы можам скарыстацца. І хацеy бы гэтымi знаходкамi i сваiм меркаваннем наконт iх падзялiцца з вайскаводцамi, калi вы не супраць.

– Вядома ж! Я толькi за.

А калi не сакрэт, што такое цiкавае атрымалася адшукаць?

– Для вас не сакрэт. Але я хацеy бы напачатку прывесцi розум у парадак. Бо yстаць устаy, а прачнуцца не паспеy, – пажартаваy хлопец.

– Хо-хо-хо, – засмяяyся Пугач. – Добра, мой юны сябра, усё разумею, пачакаю. Мяркую, да вечара амаль усе прыйдуць, там i паслухаю.

– Так хутка? – здзiвiлiся Янка з Мiланай.

– Я нi на iмгненне не сумняваyся, што вы прыйдзеце нам на дапамогу.

– Такi давер вельмi нас цешыць, – прызналася Мiлана.

 – Але што было б, каб Вужу не атрымалася нас адшукаць? Бо мы маглi i не быць там.

– Тады я прапоyз бы yсё ваша каралеyства, але б адшукаy вас, – выказаyся вужык.

– Калi шчыра, у мяне было вельмi моцнае прадчуванне, што ён знойдзе вас. Інакш i не yяyляю, бо вы насамрэч нам зараз вельмi патрэбныя. Толькi на вас усе нашыя спадзяваннi. У любым выпадку сабрацца на нараду не будзе марным. Жыць далей пад прыгнётам, зведаyшы i памятаючы, што такое воля, больш ужо немагчыма.

Даyно час аб’яднацца yсiм iзноy i зрынуць тыранiю, гэтае ярмо са сваiх плячэй.

– «Памерцi стоячы альбо жыць на каленях?!» – згадаy былыя часы Янка.

– Менавiта так! – Пугач яшчэ раз зiрнуy на хлопца i прамовiy: – Але зараз, мне здаецца, вам трэба надаць бадзёрасцi. Бо сёння спатрэбiцца ясны розум i светлая галава.

– Так. Кубачак кавы мне б зараз не зашкодзiy.

– Кавы? – перапытаy птах.

Падобна, ён не ведаy, што гэта. Напэyна, у каралеyстве яго не iснавала.